Κατηγορίες άρθρων

 Η πρόκληση της περιφερειοποίησης στην Ελλάδα

Αρχική σελίδα
Εξωτ. πολιτική/ Διπλωματία
Εθνικά θέματα
Κοινωνία
Πολιτισμός
Θρησκεία
Διεθνή
Βιβλιογραφία/ Συνδέσεις
Εκδηλώσεις
Οπτικοακουστικό
υλικό
Δελτία
Ενημέρωσης
Ιστολόγιο
Αντίβαρου
Άγρα γραπτών
Πρόσφατα κείμενα
Με χρονολογική σειρά.
Δελτίο ενημέρωσης!
Εγγραφή Διαγραφή
Συγγραφείς

Αθανάσιος Γιουσμάς
Άθως Γ. Τσούτσος
Άκης Καλαιτζίδης
Αλέξανδρος Γερμανός
Αλέξανδρος-Μιχαήλ Χατζηλύρας
Αλέξανδρος Κούτσης
Αμαλία Ηλιάδη
Ανδρέας Σταλίδης
Ανδρέας Φαρμάκης
Ανδρέας Φιλίππου
Αντώνης Κ. Ανδρουλιδάκης
Αντώνης Λαμπίδης
Αντώνης Παυλίδης
Απόστολος Αλεξάνδρου
Απόστολος Αναγνώστου
Αριστείδης Καρατζάς
Αχιλλέας Αιμιλιανίδης
Βάιος Φασούλας
Βαν Κουφαδάκης
Βασίλης Γκατζούλης
Βασίλης Ζούκος
Βασίλης Κυρατζόπουλος
Βασίλης Πάνος
Βασίλης Στοιλόπουλος
Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης
(Χάρρυ Κλυνν)
Βασίλης Φτωχόπουλος
Βένιος Αγελόπουλος
Βίας Λειβαδάς
Βλάσης Αγτζίδης
Γεράσιμος Παναγιωτάτος-Τζάκης
Γιάννης Διακογιάννης
Γιάννης Θεοφύλακτος
Γιάννης Παπαθανασόπουλος
Γιάννης Τζιουράς
Γιώργος Αλεξάνδρου
Γιώργος Βλαχόπουλος
Γιώργος Βοσκόπουλος
Γιώργος Βότσης
Γιώργος Κακαρελίδης
Γιώργος Καστρινάκης
Γιώργος Κεκαυμένος
Γιώργος Κεντάς
Γιώργος Κολοκοτρώνης
Γιώργος Κουτσογιάννης
Γιώργος Νεκτάριος Λόης
Γιώργος Μαρκάκης
Γιώργος Μάτσος
Γιώργος Παπαγιαννόπουλος
Γιώργος Σκουταρίδης
Γιώργος Τασιόπουλος
Γλαύκος Χρίστης
Δημήτρης Αλευρομάγειρος
Δημήτρης Γιαννόπουλος
Δημήτριος Δήμου
Δημήτρης Μηλιάδης
Δημήτριος Γερούκαλης
Δημήτριος Α. Μάος
Δημήτριος Νατσιός
Διαμαντής Μπασάντης
Διονύσης Κονταρίνης
Διονύσιος Καραχάλιος
Ειρήνη Στασινοπούλου
Ελένη Lang - Γρυπάρη
Ελευθερία Μαντζούκου
Ελευθέριος Λάριος
Ελλη Γρατσία Ιερομνήμων
Ηλίας Ηλιόπουλος
Θεόδωρος Μπατρακούλης
Θεόδωρος Ορέστης Γ. Σκαπινάκης
Θεοφάνης Μαλκίδης
Θύμιος Παπανικολάου
Θωμάς Δρίτσας
Ιωάννης Μιχαλόπουλος
Ιωάννης Χαραλαμπίδης
Ιωάννης Γερμανός
Κρίτων Σαλπιγκτής
Κυριάκος Κατσιμάνης
Κυριάκος Σ. Κολοβός
Κωνσταντίνος Αλεξάνδρου Σταμπουλής
Κωνσταντίνος Ναλμπάντης
Κωνσταντίνος Ρωμανός
Κωνσταντίνος Χολέβας
Λαμπρινή Θωμά
Μαίρη Σακελλαροπούλου
Μανώλης Βασιλάκης
Μανώλης Εγγλέζος - Δεληγιαννάκης
Μάρκος Παπαευαγγέλου
Μάρω Σιδέρη
Μιλτιάδης Σ.
Μιχάλης Χαραλαμπίδης
Μιχάλης Κ. Γκιόκας
Νέστωρ Παταλιάκας
Νικόλαος Μάρτης
Νίκος Ζυγογιάννης
Νίκος Καλογερόπουλος Kaloy
Νίκος Λυγερός
Νίκος Παπανικολάου
Νίκος Σαραντάκης
Νίνα Γκατζούλη
Παναγιώτης Α. Μπούρδαλας
Παναγιώτης Ανανιάδης
Παναγιώτης Ήφαιστος
Παναγιώτης Α. Καράμπελας
Παναγιώτης Καρτσωνάκης
Παναγιώτης Φαραντάκης
Παναγιώτης Χαρατζόπουλος
Πανίκος Ελευθερίου
Πάνος Ιωαννίδης
Πασχάλης Χριστοδούλου
Παύλος Βαταβάλης
Σοφία Οικονομίδου
Σπυριδούλα Γρ. Γκουβέρη
Σταύρος Σταυρίδης
Σταύρος Καρκαλέτσης
Στέλιος Θεοδούλου
Στέλιος Μυστακίδης
Στέλιος Πέτρου
Στέφανος Γοντικάκης
Σωτήριος Γεωργιάδης
Τάσος Κάρτας
Φαήλος Κρανιδιώτης
Φειδίας Μπουρλάς
Χρήστος Ανδρέου
Χρήστος Δημητριάδης
Χρήστος Κηπουρός
Χρήστος Κορκόβελος
Χρήστος Μυστιλιάδης
Χρήστος Σαρτζετάκης
Χριστιάνα Λούπα
Χρίστος Δαγρές
Χρίστος Δ. Κατσέτος
Χρύσανθος Λαζαρίδης
Χρύσανθος Σιχλιμοίρης
Gene Rossides
Marcus A. Templar

Επικοινωνία
Οι απόψεις σας είναι ευπρόσδεκτες!
 

 


Η πρόκληση της περιφερειοποίησης στην Ελλάδα
Με αφορμή τη μείωση των 13 περιφερειών, τον Καποδίστρια 2 και την απόπειρα αναθεώρησης του Συντάγματος

Παναγιώτης Α. Μπούρδαλας
Πολιτικός Επιστήμων

Αντίβαρο, Οκτώβριος 2007


Ενώ το ζήτημα της περιφερειοποίησης είναι μια κατ’ αρχήν προοδευτική ιδέα, ως πρακτική όταν εφαρμόζεται στη σύγχρονη εποχή της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης τα θετικά της είναι ελάχιστα, ενώ αντίθετα τα αρνητικά πολλά. Η εξέταση του ζητήματος σε οποιαδήποτε κλίμακα, οφείλει να αντιμετωπίσει τουλάχιστον τέσσερις παραμέτρους:

α) Ποια είναι η Μητρόπολη και ποιος ο ρόλος της.
β) Ποιοι είναι οι πολιτικοί, κοινωνικοί, οικολογικοί και οικονομικοί όροι.
γ) Ποιοι είναι οι ευρύτεροι στόχοι της. Και
δ) Πόσο ενεργοποιούνται ή αποκλείονται οι πολίτες και κάτοικοι από τις αποφάσεις.

Η μείωση των περιφερειών της πατρίδας μας από 13 σε 5-6 δημιουργεί την αρχή αντίστοιχων μικρών κρατών, ειδικά στη φάση που η ηγεσία τους θα είναι αιρετή. Το ερώτημα είναι λοιπόν εάν θα είναι περιφέρειες του ελλαδικού κράτους μόνο ή και περιφέρειες της Μητρόπολης των Βρυξελλών; Υπάρχουν ήδη δύο δεδομένα που κλίνουν στη δεύτερη εκδοχή. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε. Ε.) ήδη οι πιο κοσμοπολίτικες δυνάμεις (με κυρίαρχες τις κεντρώες) στοχεύουν τη μετατροπή της σε Ομοσπονδία, εκφυλίζοντας σταδιακά τα έθνη – κράτη.

Επίσης τα κονδύλια - προγράμματα της όποιας ανάπτυξης, τείνουν να διοχετεύονται σε περιφέρειες κατ’ ευθείαν και όχι δια του εθνικού κράτους. Και φυσικά με χειρότερους όρους. Οι τάσεις των ευρωπαϊστών που επιθυμούν την μετεξέλιξη της Ε. Ε. σε Συνομοσπονδία εθνικών κρατών υπάρχει μεν, αλλά είναι λιγότερο συμβατή με το ρόλο του Ευρωπαϊκού καπιταλισμού, της ανάγκης επιταχυμένης κυκλοφορίας χρημάτων, εμπορευμάτων και εργαζομένων. Επί πλέον οι δυνάμεις που δεν συνηγορούν στο σημερινό ρόλο της Ε.Ε. είναι ακόμα σε φάση που δεν μπορούν να έχουν αποφασιστικό χαρακτήρα, παρά μόνο παρεμβατικό.
Από την άλλη η εμπειρία του «Καποδίστρια 1» (Κ.1) οδήγησε ειδικά τους καποδιστριακούς δήμους σε οικονομικό αδιέξοδο, σε μείωση της συμμετοχής των διαμερισμάτων - κοινοτήτων στις αποφάσεις, στην απομάκρυνση του μεγάλου πληθυσμού τους και από τα διαμερισματικά προβλήματα, αλλά και στην απομάκρυνση της λογικής της πιο άμεσης δημοκρατίας σ’ αυτά. Είχαμε επί πλέον αύξηση της συρρίκνωσης και των κωμοπόλεων και ως παρενέργεια την σχεδόν απότομη διακοπή της φιλικής σχέσης των πολιτών με το δασικό και αγροτικό χώρο, ζήτημα που διαπιστώσαμε και με την αφορμή των φετινών πυρκαγιών.
Η δημιουργία ακόμη μεγαλύτερων καποδιστριακών δήμων και η γιγάντωση των νομαρχιών με τον «Καποδίστρια 2» (Κ. 2), ενώ υποτίθεται ότι θα επιλύσει κοινά διαδημοτικά ή διανομαρχιακά προβλήματα - που πράγματι υφίστανται, αφού προωθούνται με τους ίδιους και χειρότερους όρους - είναι αναμενόμενο να επιτείνουν τα ζητήματα που δεν έλυσε ο (Κ.1)

Είναι ανάγκη όμως να λάβουμε υπόψη μας και τα ευρύτερα ζητήματα που προωθούνται για τη σημασία των δημόσιων αγαθών (παιδεία, υγεία, περιβάλλον, δημόσιοι χώροι, συγκοινωνίες, συλλογικά πνευματικά δικαιώματα, κλπ). Ήδη βιώνουμε την εγκατάλειψη του «κράτους πρόνοιας» που κυριάρχησε στην προηγούμενη φάση του καπιταλισμού. Έτσι Υγεία, Παιδεία, Περιβάλλον, κλπ παραδίδονται με σχεδιασμό στον ιδιωτικό χώρο, με στόχο την πλήρη ιδιωτικοποίησή τους και εμπορευματοποιήσή τους. Προωθούνται οι Σ.Δ.Ι.Τ. (Συμπράξεις Δημόσιου - Ιδιωτικού Τομέα), ενοικιάζονται εργαζόμενοι στο δημόσιο, έχει αυξηθεί σημαντικά η ελαστική εργασία και έχει μειωθεί η κεντρική χρηματοδότηση, ενώ η φορολογία παραμένει κεντρική.

Είναι ανάγκη στο σημείο αυτό όχι μόνο να θυμηθούμε την προώθηση του «Ευρωσυντάγματος», αλλά και τη διαδικασία των συνεχών αναθεωρήσεων του εθνικού συντάγματος. Στη φάση που βρισκόμαστε η Ν.Δ. προωθεί ταυτόχρονα την αναθεώρηση σε πολλές παραγράφους του άρθρου 16 (επομένως αφορά όλη την εκπαίδευση). Επίσης προωθεί την αναθεώρηση των άρθρου 24 και 117, που αφορούν την παραπέρα εκμετάλλευση των δασών με νέα χωροταξία. Επιδιώκεται δηλ. η μείωση της προστασίας του δασικού κεφαλαίου της χώρας μας με τον επιχειρούμενο διαχωρισμό δασών και δασικών εκτάσεων. Επί πλέον επιδιώκεται η δυνατότητα επέκτασης πολεοδομικού σχεδιασμού και σε δασικού χαρακτήρα εκτάσεις. Ήδη στα ζητήματα αυτά έχει τοποθετηθεί υπέρ των απόψεων αυτών και ο Λ.Α.Ο.Σ.!

Συμπληρωματικά η ΝΔ επιδιώκει την αναθεώρηση των άρθρων 103-104 για μεγαλύτερη ελαστικοποίηση της εργασίας στο δημόσιο, που σε συνδυασμό με την καπιταλιστική περιφερειοποίηση, μπορεί να φέρει πολλαπλασιαστικά φαινόμενα - πλην του αμιγούς μανδαρινοκρατικού πυρήνα (στρατός, αστυνομία, δικαστικοί, στελέχη, κλπ) - με αντίστοιχες συνέπιες τόσο στο εργασιακό, όσο και στους μισθούς και ασφαλιστικο-συνταξιοδοτικό των εργαζομένων.

Επίσης η αναθεώρηση του άρθρου 17, που προσπαθεί να απολυτοποιήσει την ιδιωτική ιδιοκτησία και τα λεγόμενα «πνευματικά δικαιώματα», μπορεί να οδηγήσει σε ολοκληρωτική εποχή εις βάρος κάθε έννοιας δημόσιου αγαθού.

Ως επιστέγασμα η κυβέρνηση προωθεί την αναθεώρηση του άρθρου 100 για συνταγματικό δικαστήριο, ώστε να ελέγχει κεντρικά και απόλυτα το κεντρικό σκληρό κράτος οποιαδήποτε έννομη προσφυγή. Επί πλέον επιδιώκει την αναθεώρηση του άρθρου 102, που αφορά τις αρμοδιότητες της «τοπικής αυτοδιοίκησης». Αλλά μέσα στο προηγούμενο κλίμα που προωθείται, οι μεγάλοι μητροπολιτικοί δήμοι, οι νομαρχίες που υπερβαίνουν τις σημερινές περιφέρειες (!!!) και με το υπόλοιπο οικονομικο-πολιτικό περιβάλλον που δείξαμε, κατανοούμε τι ειδικό ρόλο καλούνται να παίξουν.

Κλείνοντας το σημείωμα αυτό, θέτω το μεγάλο ερώτημα. Το κίνημα της προηγούμενης περιόδου ενάντια στην αντιδραστική αναθεώρηση, παρότι επικεντρώθηκε στο άρθρο 16, δεν άφησε τα άρθρα 24-117, 103-104, 100. Το πρόβλημα είναι ότι δεν κατάφερε να αναδείξει το ρόλο της αναθεώρησης για το άρθρο 17, αλλά κυρίως για το 102.

Εάν δε θυμηθούμε ότι το ΠΑΣΟΚ του Γ. Α. Παπανδρέου συμπίπτει στην αναθεώρηση (πλην του 16) και στο άρθρο 102, κατανοούμε ότι χωρίς ευρύτερο κίνημα, οι πολιτικές που προωθούνται μέσω της συντηρητικής περιφερειοποίησης και (Κ. 2), μπορούν να πάρουν μέχρι και συνταγματικό χαρακτήρα.
Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα λοιπόν, τόσο για όλη την παραδοσιακή αριστερά - κοσμοπολίτικη, συντηρητική και επαναστατική - όσο και για τα κινήματα και το ρόλο τους σ’ αυτή τη μεγάλη πρόκληση.

Οβρυά Μεσσάτιδας, 16-10-2007

Αυτό το κείμενο είναι γραμμένο σε μονοτονικό. Διαβάστε την πολυτονική του έκδοση.

http://www.antibaro.gr