Κατηγορίες

Τους ζυγούς λύσατε

Αρχική σελίδα
Εξωτ. πολιτική/ Διπλωματία
Εθνικά θέματα
Κοινωνία
Πολιτισμός
Θρησκεία
Διεθνή
Βιβλιογραφία/ Συνδέσεις
Εκδηλώσεις
Οπτικοακουστικό
υλικό
Δελτία
Ενημέρωσης
Ιστολόγιο
Αντίβαρου
Άγρα γραπτών
Πρόσφατα κείμενα
Με χρονολογική σειρά.
Δελτίο ενημέρωσης!
Εγγραφή Διαγραφή
Συγγραφείς

Αθανάσιος Γιουσμάς
Άθως Γ. Τσούτσος
Άκης Καλαιτζίδης
Αλέξανδρος Γερμανός
Αλέξανδρος-Μιχαήλ Χατζηλύρας
Αλέξανδρος Κούτσης
Αμαλία Ηλιάδη
Ανδρέας Σταλίδης
Ανδρέας Φαρμάκης
Ανδρέας Φιλίππου
Αντώνης Κ. Ανδρουλιδάκης
Αντώνης Λαμπίδης
Αντώνης Παυλίδης
Απόστολος Αλεξάνδρου
Απόστολος Αναγνώστου
Αριστείδης Καρατζάς
Αχιλλέας Αιμιλιανίδης
Βάιος Φασούλας
Βαν Κουφαδάκης
Βασίλης Γκατζούλης
Βασίλης Ζούκος
Βασίλης Κυρατζόπουλος
Βασίλης Πάνος
Βασίλης Στοιλόπουλος
Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης
(Χάρρυ Κλυνν)
Βασίλης Φτωχόπουλος
Βένιος Αγελόπουλος
Βίας Λειβαδάς
Βλάσης Αγτζίδης
Γεράσιμος Παναγιωτάτος-Τζάκης
Γιάννης Διακογιάννης
Γιάννης Θεοφύλακτος
Γιάννης Παπαθανασόπουλος
Γιάννης Τζιουράς
Γιώργος Αλεξάνδρου
Γιώργος Βλαχόπουλος
Γιώργος Βοσκόπουλος
Γιώργος Βότσης
Γιώργος Κακαρελίδης
Γιώργος Καστρινάκης
Γιώργος Κεκαυμένος
Γιώργος Κεντάς
Γιώργος Κολοκοτρώνης
Γιώργος Κουτσογιάννης
Γιώργος Νεκτάριος Λόης
Γιώργος Μαρκάκης
Γιώργος Μάτσος
Γιώργος Παπαγιαννόπουλος
Γιώργος Σκουταρίδης
Γιώργος Τασιόπουλος
Γλαύκος Χρίστης
Δημήτρης Αλευρομάγειρος
Δημήτρης Γιαννόπουλος
Δημήτριος Δήμου
Δημήτρης Μηλιάδης
Δημήτριος Γερούκαλης
Δημήτριος Α. Μάος
Δημήτριος Νατσιός
Διαμαντής Μπασάντης
Διονύσης Κονταρίνης
Διονύσιος Καραχάλιος
Ειρήνη Στασινοπούλου
Ελένη Lang - Γρυπάρη
Ελευθερία Μαντζούκου
Ελευθέριος Λάριος
Ελλη Γρατσία Ιερομνήμων
Ηλίας Ηλιόπουλος
Θεόδωρος Μπατρακούλης
Θεόδωρος Ορέστης Γ. Σκαπινάκης
Θεοφάνης Μαλκίδης
Θύμιος Παπανικολάου
Θωμάς Δρίτσας
Ιωάννης Μιχαλόπουλος
Ιωάννης Χαραλαμπίδης
Ιωάννης Γερμανός
Κρίτων Σαλπιγκτής
Κυριάκος Κατσιμάνης
Κυριάκος Σ. Κολοβός
Κωνσταντίνος Αλεξάνδρου Σταμπουλής
Κωνσταντίνος Ναλμπάντης
Κωνσταντίνος Ρωμανός
Κωνσταντίνος Χολέβας
Λαμπρινή Θωμά
Μαίρη Σακελλαροπούλου
Μανώλης Βασιλάκης
Μανώλης Εγγλέζος - Δεληγιαννάκης
Μάρκος Παπαευαγγέλου
Μάρω Σιδέρη
Μιλτιάδης Σ.
Μιχάλης Χαραλαμπίδης
Μιχάλης Κ. Γκιόκας
Νέστωρ Παταλιάκας
Νικόλαος Μάρτης
Νίκος Ζυγογιάννης
Νίκος Καλογερόπουλος Kaloy
Νίκος Λυγερός
Νίκος Παπανικολάου
Νίκος Σαραντάκης
Νίνα Γκατζούλη
Παναγιώτης Α. Μπούρδαλας
Παναγιώτης Ανανιάδης
Παναγιώτης Ήφαιστος
Παναγιώτης Α. Καράμπελας
Παναγιώτης Καρτσωνάκης
Παναγιώτης Φαραντάκης
Παναγιώτης Χαρατζόπουλος
Πανίκος Ελευθερίου
Πάνος Ιωαννίδης
Πασχάλης Χριστοδούλου
Παύλος Βαταβάλης
Σοφία Οικονομίδου
Σπυριδούλα Γρ. Γκουβέρη
Σταύρος Σταυρίδης
Σταύρος Καρκαλέτσης
Στέλιος Θεοδούλου
Στέλιος Μυστακίδης
Στέλιος Πέτρου
Στέφανος Γοντικάκης
Σωτήριος Γεωργιάδης
Τάσος Κάρτας
Φαήλος Κρανιδιώτης
Φειδίας Μπουρλάς
Χρήστος Ανδρέου
Χρήστος Δημητριάδης
Χρήστος Κηπουρός
Χρήστος Κορκόβελος
Χρήστος Μυστιλιάδης
Χρήστος Σαρτζετάκης
Χριστιάνα Λούπα
Χρίστος Δαγρές
Χρίστος Δ. Κατσέτος
Χρύσανθος Λαζαρίδης
Χρύσανθος Σιχλιμοίρης
Gene Rossides
Marcus A. Templar

Επικοινωνία
Οι απόψεις σας είναι ευπρόσδεκτες!
 

 

Τους ζυγούς λύσατε

«Ζωή μικρή, πολιτική αιώνια»

Σύνθεση του συγγραφέα. Από τη γνωστή Λατινική ρήση:
ζωή μικρή, τέχνη αιώνια:   VITA BREVIS ARS ETERNA
σε συνδυασμό με την προηγηθείσα Δημοκρίτεια φράση: 
Να διδάσκουμε την πολιτική τέχνη {πολύ σπουδαία}...

Του πρώην Βουλευτή
Χρήστου Κηπουρού 

 

     Δυο κοινά υπάρχουν ανάμεσα στο κρουασάν και τον μπακλαβά. Το πρώτο αφορά τη ζαχαροπλαστική και τη γαστρονομία. Το δεύτερο έχει να κάνει με τη σημειολογία. Μπορεί η ιστορία του κρουασάν να συνδέεται με τη δεύτερη Οθωμανική πολιορκία της Βιέννης στα 1683, και συνειρμικά να παραπέμπει -χωρίς βέβαια αυτό να συνάδει προς την κλασσική Ελληνική παιδεία- στο φάγωμα του ομοιόσχημου συμβόλου της τουρκικής ημισελήνου, δεν συμβαίνει όμως κάτι άλλο με το μπακλαβά, που κερνούσε το γραφείο του κυρίου Γκιούλ κατά τους πανηγυρισμούς, με αφορμή την έναρξη των διαπραγματεύσεων. Γιατί θα πρέπει κανείς να γνωρίζει τη Βαλκανιοποίηση. Την τουρκική -και όχι μόνο- στρατηγική στα Βαλκάνια, η οποία ταυτίζεται με το διαρκή τεμαχισμό τους, και είναι γνωστή ως μπακλαβαδοποίηση ενώ εκτείνεται πέραν της ομώνυμης χερσονήσου, σε νήσους, όπως η Κύπρος, και σε πελάγη, όπως το Αιγαίο.

     Πολλοί ταυτίζουν τις Η.Π.Α. με την Ευρώπη. Όμως αδικεί κατάφωρα τη Γηραιά Ήπειρο η ταύτισή της με τους επιτελείς εκείνους των Βρυξελών που όντως δρουν ως μπαλαντέζα του Uncle Sam. Είτε πρόκειται για κεντροδεξιούς είτε κεντροαριστερούς. Μπορεί αυτοί οι ίδιοι να είναι, όμως η Ευρωπαϊκή Ευρώπη δεν είναι. Εννοώ πολιτικό ναυάγιο. Σεβόμενη τις σταθερές αρχές και αξίες της η θεσμική Γηραιά Ήπειρος -πλην Λακεδαιμονίων- θα δώσει τη δυνατότητα στους λαούς της να εκφραστούν κατά τα Δημοψηφίσματα που θα ακολουθήσουν, ως προς τη σχέση της με την Τουρκία. Πριν δε από όλα, στο ήδη εξαγγελθέν Γαλλικό. Οι Ευρωπαϊκοί λαοί είναι οι μόνοι που μπορούν να βγάλουν τον Κεμαλισμό από την τρύπα. Και επιτέλους το ντοσιέ του, να κλείσει.  

     Κατά τα άλλα, είναι λάθος να τοποθετεί κανείς στην ίδια ζυγαριά την Κύπρο με την Ελλάδα. Αν η πρώτη, παρά το χρόνιο τραυματισμό, εξέρχεται από δυο μεγάλους αγώνες νικήτρια -τόσο την ένταξή της, που οι πρώην στην Αθήνα την φαντάζονταν εντός κλωβού, μέσα στα δίχτυα του γνωστού σχεδίου, όσο την απελευθέρωση από αυτό, με βάση το μεγαλειώδες όχι της 24ης Απριλίου 2004- δεν συμβαίνει το ίδιο με τη δεύτερη. Οφείλουμε να μιλήσουμε για τη σχέση της χώρας μας με το συστηματικό εκβιαστή της, τον κεμαλισμό -αυτός είναι στην κυριολεξία ο εθνικός νταβατζής- όσο  για το φαύλο αλλά και μαύρο κύκλο, που ο ίδιος αναπαράγει συνεχώς. Απειλώντας από τη μια, με τις παραβιάσεις στο Αιγαίο, που στην ουσία τους δεν αναγνωρίζουν την νομιμότητα ύπαρξης της κυριαρχίας αν όχι ανεξαρτησίας μιας όμορης χώρας, και προσφέροντας από την άλλη, μέχρι και εκδούλευση στις Η.Π.Α., αφού σε αυτήν, ως επί το πλείστον, προσφεύγει η Ελλάδα για αγορά οπλικών και άλλων συστημάτων αντιμετώπισης των απειλών αλλά και για παραστάσεις. Η καθολική δυσαρμονία που υπάρχει ανάμεσα στο κοινό αίσθημα των Ελλήνων πολιτών, και την κυβερνητική και αντιπολιτευτική Ελλάδα, δεν έπεσε από τον Αττικό ουρανό. Και ακόμη είμαστε στην αρχή, γιατί έπονται χειρότερα. Το κόστος της «naiseola» πολιτικής για την τουρκική ένταξη, δεν είναι μόνο οικονομικό. Αυτό είναι το λιγότερο. Κυρίως έχει να κάνει με την λογική, την πολιτική και επόμενα, την Δημοκρατία αν όχι την ανθρωπολογία.

     Μέχρι που μπορεί να οδηγήσει η δυσαρμονία που έλεγα; Αν η πολιτική Ελλάδα δεν λύσει τον ιδιότυπο αυτό ζυγό, συμπορευόμενη με τους Δημοκρατικούς θεσμούς της άλλης Ευρώπης, ένας από τους οποίους είναι το Δημοψήφισμα για την τουρκική ένταξη -όπως άλλωστε για το Σκοπιανό {1}- τότε η λύση δεν είναι άλλη από την υποβολή πρότασης παραίτησης, αν όχι το γνωστό παράγγελμα της γυμναστικής που μας δίνονταν στα εφηβικά μας χρόνια στο γυμνάσιο, λίγο πριν το διάλειμμα: «τους ζυγούς λύσατε». Να δοθεί δε, τόσο προς την κυβέρνηση της ΝΔ, όσο και την αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ ή αντιστρόφως, αφού ευθύνονται εξ αδιαιρέτου και κατά ισομοιρία, για τη χρόνια αυτή πολιτική τους. Πέρασε η εποχή που έκρουε κανείς τον κώδωνα του κινδύνου. Σήμερα δεν σημαίνει απολύτως τίποτε, γιατί είμαστε λίγο πριν τον κώδωνα του διαλείμματος, που έλεγα πριν. Και δεν πρόκειται να τους σώσουν τα οιαδήποτε πλυντήρια. Τηλεοπτικά ή άλλα Μέσα ή/και κόμματα. Αυτά θα έθετα, μεταξύ άλλων, υπόψη των συναδέλφων μου, αν ήμουν στη Βουλή.

     Επιπλέον τα κενά από τα οποία μπάζει η πολιτική που απορρίπτει την Ευρωπαϊκή Ένωση, επειδή, όπως διατείνεται, δεν είναι προς το συμφέρον των λαών -και άρα και του τουρκικού λαού- ενώ αγνοεί ότι τέτοια «όχι» δεν ενοχλούν καθόλου, αν δεν είναι βούτυρο στο φιλί του κεμαλικού μορφώματος. Δεν θα έλεγα βέβαια τα ίδια πράγματα εάν στο συλλαλητήριο κατά της τουρκικής ένταξης, που έγινε μόλις πρόσφατα στην Κωνσταντινούπολη, υπήρχε ένα ακόμη πανό από τους Έλληνες διαδηλωτές του ΚΚΕ που να ζητάει Δημοκρατία στη γείτονα και αποφυλάκιση του Κούρδου Σπάρτακου. Του Αμπντουλάχ Οτζαλάν. Γιατί τότε θα υποχωρούσε ο οικονομισμός τους, όπως θα όφειλε άλλωστε, μπροστά στην ελευθερία και τη Δημοκρατία. Κάτι βέβαια που δεν το θέτει και καμιά άλλη πτέρυγα εκ του Ελληνικού ημικυκλίου.

     Αντίθετα ο επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ, με Ευρωπαϊκό βέβαια θεσμικό ένδυμα,  αλλά και άλλοι, πηγαινοέρχονται κάθε τόσο στην Τουρκία ή προετοιμάζονται να μεταβούν, όπως ο πρωθυπουργός. Κάτι που από μόνο του δεν είναι καθόλου κακό. Κακό είναι ότι δεν έχουν αισθανθεί ποτέ την ανάγκη να θέσουν το ζήτημα που έλεγα. Ειδικά ως Ελλάδα που συνεχίζει να φέρει στο πρόσωπό της, την κηλίδα της 15ης Φεβρουαρίου 1999, και ειδικότερα ο νόμιμος κληρονόμος των δουλειών προς τους όποιους τρίτους, εκ μέρους της τέως κυβέρνησης.

     Πρόσφατα έκανα μια εργασία για το Θράκα συμπατριώτη μου, το Σπάρτακο, αυτό το διεθνές όσο παγκόσμιο σύμβολο της Ελληνιστικής παιδείας προς την ελευθερία, που δυο χιλιάδες και πλέον έτη από το θάνατό του, συνεχίζει να έχει τόσο μεγάλη διεθνή απήχηση και επικαιρότητα. Άλλης βέβαια μορφής στη χώρα του την Ελλάδα, άλλης στη γειτονική χώρα, και εντελώς διαφορετικής στον υπόλοιπο κόσμο. Λέω λοιπόν να τη στείλω μέσω Προεδρείου της Βουλής των Ελλήνων, στους επικεφαλής όλων των πτερύγων της, αφού προηγουμένως μου επιτραπεί να την αφιερώσω στη μνήμη του μεγάλου εκείνου Αρμένιου συνθέτη, Αράμ Χατσαντουριάν, που έγραψε για το δικό του μαρτυρικό λαό, τη μουσική για μπαλέτο «Σπάρτακος». Μόνο που αν ο τελευταίος αυτός συνεχίζει να εμπνέει σε τέτοιο βαθμό το διεθνές στερέωμα, ώστε να ταυτίζεται με τον λόγω και έργω αέναο αγώνα των ανθρώπων σε όλη την υφήλιο, για προώθηση ποιοτικότερων προτύπων ζωής, σκέψης, πολιτικού και Δημοκρατικού βίου, στην πατρίδα του οι ταγοί, αποτελούν μοναδική, παγκόσμια, εξαίρεση. Οπότε ας μην απορεί κανείς, γιατί το Αρμενικό έχει τέτοιο προβάδισμα, απέναντι στα δικά μας εθνικά ζητήματα. Αν απορεί, ας αναρωτηθεί αν έκανε κανείς από την πολιτική Ελλάδα, κάτι για το Σπάρτακο, μια και μιλώ για αυτόν. Θα διαπιστώσει τότε ότι αντί για τον ίδιο, ανασταίνουν τον Κεμάλ. Αντί να επανασυνδεθούν, ημέρες που είναι, με το ιστορικό νήμα του ΟΧΙ απέναντι στον ανά τους αιώνες φασισμό, αυτοί ζουν και επιζούν από τη σκιά {2} του Κεμαλισμού.

 _______________    

         

 Σημείωση {1} Το όνομα του γειτονικού κρατιδίου δεν ήταν βέβαια κάποιο γαστρονομικό παρασκεύασμα-προϊόν σταλινογενούς συνταγής η οποία χρησιμοποιεί ως υλικά, ξένη ιστορία, ξένη γλώσσα, και προπαγάνδα. Ούτε μπορούσε να προσφέρει η εισαγωγή της τελευταίας στις ημεδαπές τηλεοπτικές γάστρες και γλάστρες, όπου οι όποιου χρώματος, στρουθοκαμηλισμοί, παπαγαλισμοί, και σκυλισμοί, θα κατάφερναν να το ψήσουν και μαζί με αυτό, τους Έλληνες πολίτες. Προσέθεσαν νερό, αλλά ήταν από πλυντήριο, και μύριζε πολύ. Έχω τη γνώμη ότι απέτυχαν. Όπως απέτυχε η ανάδραση του μεσολαβητή. Αυτού του μικρού Ανάν αλλά και των εντολέων του. Όπως απέτυχαν τόσο οι πρώην όσο και οι νυν πολιτικοί χειριστές. Το δημοψήφισμα που εδώ και καιρό ζητούν οι Έλληνες ομογενείς, είναι προσωρινή μεν, πλην αναγκαία προσφυγή. Πέραν του ότι αποτελεί ένα μικρό βήμα προς την άμεση Δημοκρατία, δίνει τη δυνατότητα επάνω του να χτιστεί πλέον καινούργια πολιτική. Άμα κάποιος από τους εταίρους μας θέλει κάτι άλλο, ας πάρει το κρίμα στο λαιμό του. Μόνο να μη ξεχάσει να αλλάξει και τις ιθαγένειες. Και μεταξύ αυτών, του Αριστοτέλη. Η Ελλάδα αδυνατεί να διαπράξει τέτοια ατιμία. Όσον αφορά εκείνους που έσπευσαν να αντιπαρατεθούν με το δημοψήφισμα αντί να το έχουν από πολύ καιρό πριν υιοθετήσει, δεν μπορώ να βρω κάποια άλλη ερμηνεία, πλην από τη μεγάλη ανησυχία για την αποδοκιμασία, από την ετυμηγορία.

Σημείωση {2}: Όπως έδειξε η ιστορία, η εν λόγω σκιά, όχι μόνο κατοικοεδρεύει στην περιοχή της Θράκης, αλλά έφτασε να εκτείνεται ακόμη και μέχρι στις εξ Αθηνών επισκέψεις στη γενέτειρα του Σπάρτακου. Και επόμενα να εντείνεται όταν οι επισκέψεις αυτές πραγματοποιούνται, κατά την επιστροφή από την Κεμαλική Μητρόπολη.

Αντίβαρο, Νοέμβριος 2005

 

 

http://www.antibaro.gr