Κατηγορίες

Kλικλήδες

Αρχική σελίδα
Εξωτ. πολιτική/ Διπλωματία
Εθνικά θέματα
Κοινωνία
Πολιτισμός
Θρησκεία
Διεθνή
Βιβλιογραφία/ Συνδέσεις
Εκδηλώσεις
Οπτικοακουστικό
υλικό
Δελτία
Ενημέρωσης
Ιστολόγιο
Αντίβαρου
Άγρα γραπτών
Πρόσφατα κείμενα
Με χρονολογική σειρά.
Δελτίο ενημέρωσης!
Εγγραφή Διαγραφή
Συγγραφείς

Αθανάσιος Γιουσμάς
Άθως Γ. Τσούτσος
Άκης Καλαιτζίδης
Αλέξανδρος Γερμανός
Αλέξανδρος-Μιχαήλ Χατζηλύρας
Αλέξανδρος Κούτσης
Αμαλία Ηλιάδη
Ανδρέας Σταλίδης
Ανδρέας Φαρμάκης
Ανδρέας Φιλίππου
Αντώνης Κ. Ανδρουλιδάκης
Αντώνης Λαμπίδης
Αντώνης Παυλίδης
Απόστολος Αλεξάνδρου
Απόστολος Αναγνώστου
Αριστείδης Καρατζάς
Αχιλλέας Αιμιλιανίδης
Βάιος Φασούλας
Βαν Κουφαδάκης
Βασίλης Γκατζούλης
Βασίλης Ζούκος
Βασίλης Κυρατζόπουλος
Βασίλης Πάνος
Βασίλης Στοιλόπουλος
Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης
(Χάρρυ Κλυνν)
Βασίλης Φτωχόπουλος
Βένιος Αγελόπουλος
Βίας Λειβαδάς
Βλάσης Αγτζίδης
Γεράσιμος Παναγιωτάτος-Τζάκης
Γιάννης Διακογιάννης
Γιάννης Θεοφύλακτος
Γιάννης Παπαθανασόπουλος
Γιάννης Τζιουράς
Γιώργος Αλεξάνδρου
Γιώργος Βλαχόπουλος
Γιώργος Βοσκόπουλος
Γιώργος Βότσης
Γιώργος Κακαρελίδης
Γιώργος Καστρινάκης
Γιώργος Κεκαυμένος
Γιώργος Κεντάς
Γιώργος Κολοκοτρώνης
Γιώργος Κουτσογιάννης
Γιώργος Νεκτάριος Λόης
Γιώργος Μαρκάκης
Γιώργος Μάτσος
Γιώργος Παπαγιαννόπουλος
Γιώργος Σκουταρίδης
Γιώργος Τασιόπουλος
Γλαύκος Χρίστης
Δημήτρης Αλευρομάγειρος
Δημήτρης Γιαννόπουλος
Δημήτριος Δήμου
Δημήτρης Μηλιάδης
Δημήτριος Γερούκαλης
Δημήτριος Α. Μάος
Δημήτριος Νατσιός
Διαμαντής Μπασάντης
Διονύσης Κονταρίνης
Διονύσιος Καραχάλιος
Ειρήνη Στασινοπούλου
Ελένη Lang - Γρυπάρη
Ελευθερία Μαντζούκου
Ελευθέριος Λάριος
Ελλη Γρατσία Ιερομνήμων
Ηλίας Ηλιόπουλος
Θεόδωρος Μπατρακούλης
Θεόδωρος Ορέστης Γ. Σκαπινάκης
Θεοφάνης Μαλκίδης
Θύμιος Παπανικολάου
Θωμάς Δρίτσας
Ιωάννης Μιχαλόπουλος
Ιωάννης Χαραλαμπίδης
Ιωάννης Γερμανός
Κρίτων Σαλπιγκτής
Κυριάκος Κατσιμάνης
Κυριάκος Σ. Κολοβός
Κωνσταντίνος Αλεξάνδρου Σταμπουλής
Κωνσταντίνος Ναλμπάντης
Κωνσταντίνος Ρωμανός
Κωνσταντίνος Χολέβας
Λαμπρινή Θωμά
Μαίρη Σακελλαροπούλου
Μανώλης Βασιλάκης
Μανώλης Εγγλέζος - Δεληγιαννάκης
Μάρκος Παπαευαγγέλου
Μάρω Σιδέρη
Μιλτιάδης Σ.
Μιχάλης Χαραλαμπίδης
Μιχάλης Κ. Γκιόκας
Νέστωρ Παταλιάκας
Νικόλαος Μάρτης
Νίκος Ζυγογιάννης
Νίκος Καλογερόπουλος Kaloy
Νίκος Λυγερός
Νίκος Παπανικολάου
Νίκος Σαραντάκης
Νίνα Γκατζούλη
Παναγιώτης Α. Μπούρδαλας
Παναγιώτης Ανανιάδης
Παναγιώτης Ήφαιστος
Παναγιώτης Α. Καράμπελας
Παναγιώτης Καρτσωνάκης
Παναγιώτης Φαραντάκης
Παναγιώτης Χαρατζόπουλος
Πανίκος Ελευθερίου
Πάνος Ιωαννίδης
Πασχάλης Χριστοδούλου
Παύλος Βαταβάλης
Σοφία Οικονομίδου
Σπυριδούλα Γρ. Γκουβέρη
Σταύρος Σταυρίδης
Σταύρος Καρκαλέτσης
Στέλιος Θεοδούλου
Στέλιος Μυστακίδης
Στέλιος Πέτρου
Στέφανος Γοντικάκης
Σωτήριος Γεωργιάδης
Τάσος Κάρτας
Φαήλος Κρανιδιώτης
Φειδίας Μπουρλάς
Χρήστος Ανδρέου
Χρήστος Δημητριάδης
Χρήστος Κηπουρός
Χρήστος Κορκόβελος
Χρήστος Μυστιλιάδης
Χρήστος Σαρτζετάκης
Χριστιάνα Λούπα
Χρίστος Δαγρές
Χρίστος Δ. Κατσέτος
Χρύσανθος Λαζαρίδης
Χρύσανθος Σιχλιμοίρης
Gene Rossides
Marcus A. Templar

Επικοινωνία
Οι απόψεις σας είναι ευπρόσδεκτες!

 

Kλικλήδες

Του Χρήστου Κηπουρού {*}

 

Στο τρίτο έτος του πολυτεχνείου στην υδραυλική μαθαίναμε για τη στρωτή και την τυρβώδη δίαιτα ροής. Δεν είναι ή δεν θα έπρεπε να είναι διαφορετικά τα πράγματα με την πολιτική και τη Δημοκρατία. Αν και θλίβομαι για την κατάντια της ομώνυμης γενιάς μας, εν τούτοις, χάρηκα που βρήκα κάτι το πολιτικά ενδιαφέρον στις προ δεκαετιών σπουδές μου. Την ίδια επισήμανση ενισχύει, μεταξύ άλλων, η συνωνυμία ανάμεσα στις λέξεις “αγωγός” και “κανάλι”. Είναι ο παραλληλισμός της Δημοκρατίας ως προς την ομαλή δίαιτα ροής των παραγόμενων διανοητικών και πολιτικών προϊόντων. Επίσης η φαντασίωση μιας επόμενης και ανώτερης βαθμίδας στη συμβατική Δημοκρατική κλίμακα, με την παραγωγική προσθήκη καινούργιων πνευματικών, ηθικών και πολιτικών προτύπων, ικανών να προκαλέσουν έναν ενδογενή και αυτοτροφοδοτούμενο κοινωνικό και πολιτικό πλουτισμό. Αν μη τι άλλο η χώρα θα παραδειγματισθεί από την κλασσική της παιδεία και παρακαταθήκη. Επίσης από την πολιτική φιλοκαλία, αρχής γενομένης από την Ελληνική πόλη, αυτή την πιο άσχημη στην Ευρώπη. Έχει τα φόντα, στον αιώνα που διανύουμε, να δημιουργήσει ένα νέο πολιτικό πάνθεο αντί για το άθεο, το εν ενεργεία αμοραλιστικό σύστημα. Το λέω άθεο, γιατί κανείς εκ των μελών του δεν πιστεύει πουθενά, ει μη μόνο σε θώκους.

Επειδή εκτός από πράξη η πολιτική, οφείλει ως γνωστό, να είναι σκέψη, λόγος, σχέδιο και ηθική, τι νόημα έχουν τα συνοικέσια και οι αντιπαροχές. Καταρχήν δεν την τιμούν. Ούτε με τέτοιους τρόπους μπορεί να παραχθούν πρότυπα. Πόσο μάλλον ευρωπαϊκά και διεθνή. Μόνο μειράκια θα βγαίνουν, όπως ήδη γίνεται από πολλών ετών. Όπως συμβαίνει το ίδιο και στην οικονομία με την πλήρη σχεδόν διακοπή εξαγωγών. Άλλωστε τι να εξαγάγει μια χώρα όταν δεν παράγει. Αν όλα αυτά δεν πηγαίνουν καλά -που δεν πηγαίνουν- φταίει η πολιτική. Η σπουδαιότερη τέχνη κατά το συμπατριώτη μου Δημόκριτο, που όμως οι εν Αθήναις θεσμικοί της χειριστές αντί να την ανεβάσουν στα ουράνια, την κατέβασαν στον Άδη και ακόμη πιο κάτω. Δυστυχώς για την πόλη και την πατρίδα της Εκκλησίας, της Αγοράς, του Δήμου, η σημερινή πολιτική, όπως η χθεσινή, διαψεύδουν έως και τον Ηράκλειτο. Δεν ρέουν. Αν ρέει κάτι είναι αέρας αν δεν είναι θολό νερό, σαν εκείνο της ΕΥΔΑΠ ή προπαγάνδα.

Όμως τα πράγματα δεν έμειναν εκεί. Επιβλήθηκε έως και το “ουκ αν λάβεις παρά του έχοντος”. Δεν πρόκειται απλά για έναν επί πολλά έτη καταναγκασμό καθώς και ανελευθερία στη διακίνηση των ιδεών. Αν οι ιδέες αυτές από τη μια υπέστησαν και υφίστανται απηνή διωγμό, από την άλλη γνωρίζουν βία και νοθεία -εν ροή, όπως λέγεται- που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Είναι αμφότερες γνωστές από πριν ακόμη, κυρίως όμως κατά και μετά από τις εκλογές του 2000. Πρόκειται για μια νέα, μετά από σαράντα περίπου έτη, εκδοχή τους. Και εμάς μεν μας φίμωσαν, όμως η αποσιώπηση από εκείνους που όφειλαν να μιλήσουν και δεν το έπραξαν έχει να κάνει με το σύνδρομο απέναντι στο προπατορικό τους αμάρτημα ως θύματα ακόμη από την εποχή που οι ανιόντες τους διατέλεσαν θύτες, ως διώκτες αντιπάλων τους. Συνεχίζουν δε να παραμένουν όμηροι επειδή ουδέποτε τόλμησαν ειλικρινή αυτοκριτική της πολιτικής τους κληρονομιάς, αποποιούμενοι αυτό που ονομάστηκε άσχημη περίοδος του Καραμανλή, σε αντιδιαστολή με την επόμενη, τη μεταπολιτευτική, την καλή, τρόπος του λέγειν. Ίσως η σιγή να προήλθε εξ αιτίας υπερατλαντικών διαβεβαιώσεων για τη συνέχεια, έστω και αν τις διαψεύδουν. Ούτε η πρώτη φορά είναι άλλωστε ούτε η τελευταία.

Σε ό,τι μας αφορά εκείνο που αντιμετωπίσαμε αυτή την περίοδο, ήταν μια απερίγραπτη μεγέθυνση αποκλεισμού πανταχόθεν. Τον συναντήσαμε σε κάθε βήμα μας. Ποια κανάλια και ποιες οι Αθηναϊκές εφημερίδες, που αυτοαποκαλούνται και Δημοκρατικές, όταν ως προς τη λογοκρισία που εφαρμόζουν, ανταγωνίζονται τους εξ ανατολών αν δεν τους υπερβαίνουν. Το λέω αυτό διότι υπάρχουν πολιτικά μας κείμενα που δημοσιεύονται σε δεκάδες περιφερειακές και ομογενειακές εφημερίδες και δικτυακούς τόπους, ακόμη και στην Κωνσταντινούπολη, όχι όμως και στην Ελληνική πρωτεύουσα. Οι “πολιτικοί βίοι παράλληλοι” είναι ένα από τα πρόσφατα {1}. Βρίσκεται στην ιστοσελίδα των Ρωμιών της Πόλης. Δεν αποκαλύπτω μυστικά αφού πρόκειται για κάτι που είναι δημοσιευμένο σε όλες τις μηχανές αναζήτησης. Το ίδιο συνέβη και με άλλα, παλιότερα. Και φυσικά οι όποιοι θερμαστές των εν Ελλάδι ηλεκτρονικών πυρών δεν κάνουν του κεφαλιού τους. Αν κάνουν κάτι ως έγκυροι λογοκριτές το πράττουν σύμφωνα με το έργο που τους ανέθεσαν οι εγκυρότεροι αν όχι Αγκυρότεροι.

Είναι αυτοί οι οποίοι αναζήτησαν υποκατάστατα των ιδεών, των προτάσεων και του σχεδίου, σε εκείνο που το προπαγάνδισαν ως νέο και ανήσυχο ενώ όχι μόνο δεν είναι τέτοιο, όχι μόνο δεν είναι παλιό αλλά πρόκειται για ιδεολογικά και πολιτικά μορμολύκεια της δεξιάς και της αριστεράς. Για ξεφουσκωμένα, επειδή είναι γεμάτα τρύπες, λάστιχα που τα εξέλαβαν ως σωσίβια. Όμως έφθασε η ώρα να κάνουν ταμείο. Θα αναγκαστούν τώρα να δουν τριγύρω τους, θα συνειδητοποιήσουν ότι η πρώτη κύρια παρενέργεια των πολυετών πεπραγμένων τους, τουτέστιν το τίμημα, είναι η απώλεια της Κυβέρνησης. Η εξ αδιαιρέτου ήττα των κ.κ. Σημίτη και Παπανδρέου, με τον δεύτερο, υιό μεν Ανδρέα, κλώνο δε του πρώτου. Περί των κλώνων και κυρίως περί των γόνων και αχθοφόρων μεγάλων ιστορικών ονομάτων έχω διεξοδικά ασχοληθεί {1} στο ίδιο κείμενο, εξηγώντας γιατί αμφότεροι οι ευελπιστούντες να καταστούν οι νέοι ένοικοι του Μαξίμου, θυμίζουν τον αείμνηστο Σοφοκλή Βενιζέλο, που ως γνωστό έμεινε και ως κλικλής. Τα υπόλοιπα έπονται, αρχής γενομένης από τα συμπαρομαρτούντα, τους payroll ηλεκτρονικούς κονδυλοφόρους και τους οικότροφους δημοσκόπους, λίγο πριν την επικείμενη ανώμαλη δικαιοπραξία από τους νέους τους κρατικοκυβερνητικούς εργοδότες. Με άλλα λόγια, την ανανέωση και διαιώνιση της θεσμοθετημένης και εφηρμοσμένης κατάργησης της πολιτικής Δημοκρατίας. Επίσης μέρους της νέας πλατείας Κλαυθμώνος.

Τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά αν υπήρχε Δημοκρατία. Δεν γνωρίζω το ποιος έπρεπε ή μπορούσε να κρατήσει το τιμόνι στο σκάφος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., όμως γνωρίζω ότι μπορούσε να μη βρίσκεται σήμερα, λίγο μόλις, πριν από τις Πόρτες της Πάρου και κυρίως να μην είναι σε θέση να ανακρούσει πρύμναν, όπως έκανε, ως μη όφειλε, μυριάδες φορές. Ούτε και η Νέα Δημοκρατία θα παλινορθώνονταν. Αντί αυτών θα είχαμε άνθηση νέων κινημάτων και πολιτικών. Όμως οι απερχόμενοι εθελοτυφλούσαν, πριν τυφλωθούν. Και μεταξύ τυφλών κερδίζει ως γνωστό ο μονόφθαλμος. Απέρχονται επειδή παλαιόθεν κατάργησαν την πολιτική Δημοκρατία. Τρέχουν εκ των υστέρων να ξεσηκώσουν ιδέες. Έφτασαν μέχρι το think tank της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, και στην προσφιλή του ένδυση για τους ημεδαπούς Φριντμανικούς αν όχι φριντμανιακούς, προκειμένου να διασκεδάσουν την από ετών αποκαλυφθείσα αποκρουστικότητα της παλιάς τους νεοφιλελεύθερης σχολής. Νόμιζαν ότι θα έκαμναν κάτι με τις απινιδώσεις, όμως και αυτές, ό,τι και να είναι, δεν ανασταίνουν λείψανα και δη, μπαγιάτικα και κυρίως δύσοσμα. Από την άλλη αυτοί που επέρχονται, πετυχαίνουν, όχι γιατί προτίθενται να παλιννοστήσουν τη Δημοκρατία αλλά λόγω της μόνιμης απουσίας της. Γιατί αν υπήρχε ούτε διαπλοκές μπορούσαν να ευδοκιμήσουν ούτε διαφθορές. Αντίθετα η παρουσία παρόμοιων φαινομένων σε μια χώρα αποτελεί αδιάψευστο τεκμήριο ανυπαρξίας της πολιτικής. Πόσο μάλλον εδώ που είναι πανταχού παρούσες. Έχουν κατακλύσει την κάθε βαθμίδα με εκλεκτική βέβαια προτίμηση στους ουκ ολίγους ευάλωτους, εκ των θεσμικών.

Δεν θα υπήρχαν χειρότερα από τα μέχρι στιγμής εκτεθέντα αν έλειπε ο περιφερειακός χώρος όπου η πολιτική Δημοκρατία όχι μόνο δεν υφίσταται αλλά και συνεχίζει επί δεκαετίες να αδικείται συστηματικά. Αντί να δημοκρατείται, κρατείται από μπάστακες με τίτλους, όπως ο Γ. Γ. που παραπέμπουν σε προ δεκαετιών μορφώματα χωρών της Ανατολικής Ευρώπης. Αυτήν δε ακριβώς τη στιγμή που οι δυο υποψήφιοι πρωθυπουργοί κόπτονται τόσο, κατά τους προεκλογικούς τους λόγους υπέρ των περιφερειών, μια εξ αυτών, η Ρούμελη, ετοιμάζεται να πληρώσει τα σπασμένα του έκλυτου βίου που επιμένει να διάγει η ευνοούμενη πόλη τόσο του ενός όσο του άλλου Τηλεμάχου. Αν και είναι η φτωχότερη όλων, αποπέμπεται, υφίσταται έξωση από το Δ΄ κοινοτικό πλαίσιο, με το αιτιολογικό ότι είναι η πλουσιότερη -λόγω των Οινοφύτων- και θεωρείται ως μη επιλέξιμη. Αυτό σχεδίασε το Αττικό πρυτανείο. Αλλιώς η πρωτεύουσα δεν μπορούσε να μετάσχει στο Γ΄ πακέτο. Ας μη πάμε στις ματσαραγκιές του Β΄. Μια προκάτοχος του Μισέλ Μπαρνιέ, η κ. Ζλάφκωφ, θα θυμάται, όπως και πολλοί άλλοι, τη δημόσια παρέμβασή μας στο ΥΠΕΘΟ μήπως και γλιτώναμε τα 100 δις της Εγνατίας, να μη μεταφερθούν στην Αθήνα από τους εντεταλμένους υπουργούς και υφυπουργούς. Αυτούς που η από ετών, όπως φαίνεται, άτυπη διαρχία, απέσυρε στη συνέχεια, τον ένα μετά από τον άλλο.

Για την περιφερειακή συνείδηση καθώς και την πολιτική παιδεία των υποψήφιων πρωθυπουργών, δεν είχαμε αμφιβολίες. Την είδαμε άλλωστε αποτυπωμένη στα ψηφοδέλτια Επικρατείας, που έπρεπε να λέγονται Αθηνοκρατίας ή καριεροκρατίας. Ποια πρότυπα αναδίδουν, για τα οποία μιλήσαμε. Ιδίως των απερχόμενων. Όμως και η όποια κοινωνικότητα δεν αποτελεί άλλοθι. Ιδιαίτερα όταν και οι ίδιοι οι επικεφαλείς έβαλον κλήρο επί τον ιματισμό των περιφερειών. Αμφότεροι έθεσαν υποψηφιότητα αποκλειστικά σε αυτές. Στη Θεσσαλονίκη και τη Λάρισα ο ένας, στη Ρόδο και τη Θεσσαλονίκη ο άλλος. Και να έκαναν ποτέ κάτι γι αυτές. Ένα κερί δεν άναψαν στον ΠΑΘΕ, στο ύψος των Τεμπών, στη Στενώπη, όπως την ονομάσαμε. Να δείξουν, συμβολικά έστω, την ευθύνη της πολιτείας. Κατά τα άλλα πριν καν ανοίξουν οι κάλπες, από χέρι η πρωτεύουσα έχει εξασφαλίσει: 6+6+1+1 = 14 Βουλευτές. Προτού δε σπεύσει κανείς να μας καταλογίσει περιφερεισμό καλά είναι να πληροφορηθεί επίσης και κάτι άλλο. Ότι και οι υπόλοιποι 286 που πρόκειται να εκλεγούν δεν θα αποδειχθούν λιγότερο αθηναϊστές, από τους -14- καταχωρισμένους. Το Οθωνικό μέγαρο της πλατείας Συντάγματος ούτε εθνικό είναι ούτε κοινοβούλιο. Όπως δεν ήταν. Έχω προσωπική πείρα. Έψαχνα εφτά χρόνια να τους βρω αλλά πάντοτε στο τέλος έμενα μόνος. Και κάτι ακόμη με την ευκαιρία. Τελικά, καλύτερα 200 αθηναϊστές, παρά 300. Ιδού λοιπόν η Ρόδος. Όποιοι επιθυμούν.

Αν υπάρχει κάτι που είναι σε θέση να μετατρέψει τη διαφαινόμενη έως ορατή εκλογική νίκη της Νέας Δημοκρατίας σε πύρρειο, αυτό δεν μπορεί παρά να σχετίζεται με την έναρξη, φυσικά από πολύ πιο πριν, της πολιτικής αναγέννησης της Δημοκρατικής παράταξης. Από δεκαετιών αγωνιζόμαστε με λόγια και κυρίως έργα, για την υπόθεση αυτή. Αυτό κάναμε το 1986, όταν μετά τις τότε Δημοτικές, τα τρία όχι που υπήρχαν κατά την ψηφοφορία στη 20η σύνοδο της Κ.Ε. του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ήταν των Χαραλαμπίδη, Νάου και το δικό μου. Όπως το 1988 με το Νταβός και το 1995 με την άρση του Βέτο καθώς και την Εγνατία, με τον ίδιο πάλι άνθρωπο, όταν εξ αιτίας του αγώνα μας γι αυτήν, εκπρόσωποι από την αυτοδιοίκηση, μας προπηλάκιζαν από κοινού με τον παλιό μου φίλο και προσκεκλημένο επίσης, καθηγητή Γάτσιο, από τους Δημάρχους της Εγνατίας στην Ηγουμενίτσα, πριν ανταμειφθούν για το έργο τους με ανώτατα κομματικά πόστα. Ας μην επεκταθώ στην άρνηση να δώσω ψήφο εμπιστοσύνης στη Κυβέρνηση Σημίτη μετά τα Ύμια, που ήταν τελικά ψήφος εμπιστοσύνης στο μετέπειτα φίλο, Ναύαρχο Λυμπέρη.

Συνεχίσαμε τους ίδιους αγώνες πριν φθάσουμε στο αμαρτωλότερο έτος από γεννήσεως ΠΑ.ΣΟ.Κ. Δημοκρατικής παράταξης και Ελληνικού κράτους. Μιλώ για το 1999 και τις, μεταξύ άλλων, πρωθυπουργικές και υπουργικές εκδουλεύσεις στην όμορη Ανατολή, όταν δεν μπορούσαμε πλέον να κάνουμε κάτι άλλο από αυτό που κάναμε. Και που σε ό,τι με αφορά, θα το επαναλάμβανα, αν χρειάζονταν. Όμως χρειάζεται και ο Κώστας Σημίτης, ως απλός πολίτης σε λίγες ημέρες, που πλέον θα έχει διαθέσιμο χρόνο, να πει τι θα έκαμνε. Ιδίως μετά από το φιάσκο της δίκης, αφού η εκδοθείσα αθωωτική απόφαση τον εξέθεσε δια βίου και πλέον δεν επιδέχεται καμιάς αναθεώρησης. Να απαντήσει στο ποιος έδρασε ως παρακράτος, αντί να συκοφαντεί, όπως έπραξε, με τον ίδιο αυτό αποτρόπαιο χαρακτηρισμό διαδρομές πολιτικών προσώπων, στον αντίποδα των οποίων εκείνος βρίσκεται από ετών. Εκεί που θα τοποθετηθεί επίσης από αρμοδιότερους εμού. Συνηγορεί άλλωστε υπέρ του γεγονότος αυτού η συνολική στάση, τόσο η δική του όσο όλων τους, απέναντι στην Κύπρο. Και μόνο οι τρεις συνεχείς φορές που την χρησιμοποίησαν ως πρόσχημα προσφυγής στις κάλπες, φτάνουν.

Αν το οξύ περιφερειακό ζήτημα της χώρας με πρώτα από όλα το αγροτικό και το διατροφικό αποτελεί τον έναν από τους δυο προνομιακούς χώρους που μπορούν να αναγεννήσουν τη Δημοκρατική παράταξη, ο άλλος είναι η έκβαση του Κυπριακού. Πριν καν κατατεθεί το σχέδιο Ανάν ζητούσαμε η Ελλάδα να αναλάβει τις ευθύνες της ως εγγυήτρια δύναμη. Οι Ελλαδίτες οφείλουν, λέγαμε, να εκφράσουν χωριστά, ακόμη και από τη Μεγαλόνησο, τη θέλησή τους με Δημοψήφισμα για την Κύπρο {1}. Πέραν αυτής, αφορά την ίδια τη συνέχεια του Ελληνισμού ως προς τα υπόλοιπα εναπομείναντα εθνικά του μέλη. Η ψήφος στις εκλογές δεν μπορεί να συμπεριλάβει το σχέδιο Ανάν. Είναι πολύ πιο σοβαρό από το ποιος θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός. Ιδιαίτερα όταν ως προς το μεγάλο αυτό θέμα η θέση του ενός εκ των δυο υποψηφίων είναι ακριβές φωτοαντίγραφο της θέσης του άλλου. Αμφότερες άλλωστε αποτελούν προϊόντα τηλεομοιοτυπίας κοινού γνωστού, γνωστού και ως Uncle Sam.

Η Βουλή που θα προκύψει δεν μπορεί να αναλάβει την ευθύνη επικύρωσης, ιδιαίτερα όταν δεν έχει υπάρξει στοιχειώδης, πόσο μάλλον εκτεταμένη συζήτηση, όπως επιβάλει η σοβαρότητα, ανάμεσα τον Ελληνικό λαό. Εδώ δεν θα γίνει ούτε μεταξύ των δυο που διεκδικούν την πρωθυπουργία. Τι να πουν άλλωστε. Αν πουν κάτι θα είναι το κοινό τους Ναι σε όλους, πλην Κυπρίων. Δεν είναι τυχαίο ότι τα Μέσα δείχνουν για το ίδιο θέμα όσα δεν μπορούσαν να μη δείξουν. Ότι το καλύπτουν, κυριολεκτικά. Όπως επί ολόκληρη τριακονταετία. Ακόμη και τα γραφεία τελετών ωχριούν. Όσο για τις ψυχές των Ισαάκ και Σολωμού ούτε αυτές έχουν ακόμη αναπαυθεί. Συνεχίζει να τις ταλαιπωρεί η αλήστου μνήμης αθηναϊκή τηλεοπτική διατεταγμένη βαρβαρότητα τις πρώτες ιδιαίτερα ώρες του μαρτυρίου τους. Τα υπενθυμίζω αυτά γιατί στη Λευκωσία δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει με ποιους ακριβώς έχουν να κάνουν στην Ελληνική πρωτεύουσα. Τους σημερινούς και τους αυριανούς. Είτε είναι οι ίδιοι είτε όχι. Δεν είναι κακό να ρίξει μια ματιά στην ιστορία. Αν και νομίζω το κάνουν. Και το κάνουν καλά.

Παρά τον βαρύ εθνικό και πολυετή τραυματισμό της η Μεγαλόνησος, μπορεί να βαδίσει και μόνη της το δρόμο της εθνικής αξιοπρέπειας. Όχι μόνο να μην πέσει μέσα στη μεγάλη Ελλαδική τρύπα ή έστω να την παρακάμψει αλλά και να την υπερκαλύψει. Και άλλες φορές έχει συμβεί. Γνωρίζω τον Κύπριο Πρόεδρο από την επιτροπή εξωτερικών και άμυνας, όταν ακόμη ήταν μέλος της Κυπριακής Βουλής. Μπορεί να εισαγάγει στο Ευρωπαϊκό γήπεδο τόσο το πολιτικό ζήτημα όσο την ισότιμη ένταξη των τουρκοκυπρίων, το αναπτυξιακό και το θέμα της επανένωσης. Ούτως ή άλλως αποτελούν μέρος της Ευρωπαϊκής επανένωσης {1} . Μπορεί η ζυγαριά από τον ένα Οργανισμό, των Ενωμένων Εθνών, όπως τον έλεγαν οι παραδοσιακοί παλιά, να γείρει προς τον άλλο Οργανισμό, αυτόν της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι δε του λεγόμενου εθνικού κέντρου ας αφήσουν ήσυχη την Κύπρο. Να σταματήσουν τις φιλικές συστάσεις και τις ψυχολογικές πιέσεις αν όχι την άσκηση βίας ή τις άλλες τις ανούσιες αν όχι γελοίες διακηρύξεις, ότι είναι στο πλευρό της. Είναι γνωστό σε τίνος το πλευρό είναι αν όχι σε τίνων τα πλευρά. Αυτό πάντως που μπορούμε να κάνουμε εμείς ως Έλληνες πολίτες εκλογείς είναι να συνδέσουμε την ψήφο μας με τη δέσμευσή τους για μετεκλογική προκήρυξη δημοψηφίσματος για την Κύπρο. Αλλιώς να μην τους ψηφίσουμε. Μπορεί να βγει και σε καλό. Να αναδειχθεί μια νέα δυναμική της εθνικής περιφέρειας του Ελληνισμού. Αυτήν βάζει μπροστά ένας λαός που δεν έχει εθνικό κέντρο. Δεν βάζει τα κλάματα. Ο μοιρολογισμός δεν είναι πολιτική. Όπως δεν μπορεί κανείς να εμπιστεύεται καριερίστες σαν εκείνους τους παλιούς μου συνάδελφους που σήμερα αντί να κρύβονται κάνουν μέχρι καντάδες στους επικεφαλείς, ξεπερνώντας και το Σημίτη που σε ανάλογες στιγμές έως και πρόσφατα, εξαφανίζονταν. Γι αυτούς λοιπόν, της μιας ή της άλλης μπάντας, δυο φορές αιδώς.

Δεν μιλήσαμε τυχαία για νικηφόρα ήττα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις εκλογές της 7ης Μαρτίου. Μια ήττα που μπορεί να επέχει θέση νίκης. Διαφορετικά, ναι μεν παρήλθε ο χιονιάς με το τσουχτερό εκείνο όσο σπάνιο αθηναϊκό κρύο, όμως δεν θα συμβεί το ίδιο με τον επί θύραις νέο πολιτικό χειμώνα, το καθοδόν σύγκρυο.

______________

Σημείωση {1}, Χρήστος Κηπουρός, Σημειώσεις πολιτικής Γεωοικονομίας, σε ηλεκτρονική μορφή, Κε.Γε.Με., 2004. Διευθύνσεις με αναρτημένο βιβλίο: www.myserreς.gr, www.istoselides.gr <http://www.istoselides.gr/>, www.metanastis.de <http://www.metanastis.de/>, www.pathfinder.gr <http://www.pathfinder.gr/>, www.chiosopinion.gr <http://www.chiosopinion.gr/>, www.asxetos.gr <http://www.asxetos.gr/>, www.evros1.gr, www.argolidanews.gr <http://www.argolidanews.gr/>. Σειρά χρονολογική. Ο επισκέπτης μπορεί να το κατεβάσει σε 30 ΄ περίπου. Αρχείο: 5.45 m bytes. Χαρακτηριστικά: 107 α4 σελίδες, 50 εικόνες, 6 χάρτες,

{*} Διετέλεσε από το 1986 έως το 1996 μέλος της Κ. Ε. του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και από το 1993 έως το 2000 Βουλευτής Έβρου, ανεξαρτητοποιηθείς στις 23 Φεβρ.΄99. Στις 13 Μαρτίου 2000, συμμετείχε στην ίδρυση της Δ.Π.Ε. Έγραψε το κείμενο με κύρια αφορμή τις επικείμενες εκλογές, την έκβαση του Κυπριακού αλλά και τη συμπλήρωση πενταετίας από το Φεβρουάριο του ΄99.

 

xkipuros@otenet.gr,

 

 

 

 

http://antibaro.gr