Κατηγορίες

Συνοπτικά τηλεδικεία

Αρχική σελίδα
Εξωτ. πολιτική/ Διπλωματία
Εθνικά θέματα
Κοινωνία
Πολιτισμός
Θρησκεία
Διεθνή
Βιβλιογραφία/ Συνδέσεις
Εκδηλώσεις
Οπτικοακουστικό
υλικό
Δελτία
Ενημέρωσης
Ιστολόγιο
Αντίβαρου
Άγρα γραπτών
Πρόσφατα κείμενα
Με χρονολογική σειρά.
Δελτίο ενημέρωσης!
Εγγραφή Διαγραφή
Συγγραφείς

Αθανάσιος Γιουσμάς
Άθως Γ. Τσούτσος
Άκης Καλαιτζίδης
Αλέξανδρος Γερμανός
Αλέξανδρος-Μιχαήλ Χατζηλύρας
Αλέξανδρος Κούτσης
Αμαλία Ηλιάδη
Ανδρέας Σταλίδης
Ανδρέας Φαρμάκης
Ανδρέας Φιλίππου
Αντώνης Κ. Ανδρουλιδάκης
Αντώνης Λαμπίδης
Αντώνης Παυλίδης
Απόστολος Αλεξάνδρου
Απόστολος Αναγνώστου
Αριστείδης Καρατζάς
Αχιλλέας Αιμιλιανίδης
Βάιος Φασούλας
Βαν Κουφαδάκης
Βασίλης Γκατζούλης
Βασίλης Ζούκος
Βασίλης Κυρατζόπουλος
Βασίλης Πάνος
Βασίλης Στοιλόπουλος
Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης
(Χάρρυ Κλυνν)
Βασίλης Φτωχόπουλος
Βένιος Αγελόπουλος
Βίας Λειβαδάς
Βλάσης Αγτζίδης
Γεράσιμος Παναγιωτάτος-Τζάκης
Γιάννης Διακογιάννης
Γιάννης Θεοφύλακτος
Γιάννης Παπαθανασόπουλος
Γιάννης Τζιουράς
Γιώργος Αλεξάνδρου
Γιώργος Βλαχόπουλος
Γιώργος Βοσκόπουλος
Γιώργος Βότσης
Γιώργος Κακαρελίδης
Γιώργος Καστρινάκης
Γιώργος Κεκαυμένος
Γιώργος Κεντάς
Γιώργος Κολοκοτρώνης
Γιώργος Κουτσογιάννης
Γιώργος Νεκτάριος Λόης
Γιώργος Μαρκάκης
Γιώργος Μάτσος
Γιώργος Παπαγιαννόπουλος
Γιώργος Σκουταρίδης
Γιώργος Τασιόπουλος
Γλαύκος Χρίστης
Δημήτρης Αλευρομάγειρος
Δημήτρης Γιαννόπουλος
Δημήτριος Δήμου
Δημήτρης Μηλιάδης
Δημήτριος Γερούκαλης
Δημήτριος Α. Μάος
Δημήτριος Νατσιός
Διαμαντής Μπασάντης
Διονύσης Κονταρίνης
Διονύσιος Καραχάλιος
Ειρήνη Στασινοπούλου
Ελένη Lang - Γρυπάρη
Ελευθερία Μαντζούκου
Ελευθέριος Λάριος
Ελλη Γρατσία Ιερομνήμων
Ηλίας Ηλιόπουλος
Θεόδωρος Μπατρακούλης
Θεόδωρος Ορέστης Γ. Σκαπινάκης
Θεοφάνης Μαλκίδης
Θύμιος Παπανικολάου
Θωμάς Δρίτσας
Ιωάννης Μιχαλόπουλος
Ιωάννης Χαραλαμπίδης
Ιωάννης Γερμανός
Κρίτων Σαλπιγκτής
Κυριάκος Κατσιμάνης
Κυριάκος Σ. Κολοβός
Κωνσταντίνος Αλεξάνδρου Σταμπουλής
Κωνσταντίνος Ναλμπάντης
Κωνσταντίνος Ρωμανός
Κωνσταντίνος Χολέβας
Λαμπρινή Θωμά
Μαίρη Σακελλαροπούλου
Μανώλης Βασιλάκης
Μανώλης Εγγλέζος - Δεληγιαννάκης
Μάρκος Παπαευαγγέλου
Μάρω Σιδέρη
Μιλτιάδης Σ.
Μιχάλης Χαραλαμπίδης
Μιχάλης Κ. Γκιόκας
Νέστωρ Παταλιάκας
Νικόλαος Μάρτης
Νίκος Ζυγογιάννης
Νίκος Καλογερόπουλος Kaloy
Νίκος Λυγερός
Νίκος Παπανικολάου
Νίκος Σαραντάκης
Νίνα Γκατζούλη
Παναγιώτης Α. Μπούρδαλας
Παναγιώτης Ανανιάδης
Παναγιώτης Ήφαιστος
Παναγιώτης Α. Καράμπελας
Παναγιώτης Καρτσωνάκης
Παναγιώτης Φαραντάκης
Παναγιώτης Χαρατζόπουλος
Πανίκος Ελευθερίου
Πάνος Ιωαννίδης
Πασχάλης Χριστοδούλου
Παύλος Βαταβάλης
Σοφία Οικονομίδου
Σπυριδούλα Γρ. Γκουβέρη
Σταύρος Σταυρίδης
Σταύρος Καρκαλέτσης
Στέλιος Θεοδούλου
Στέλιος Μυστακίδης
Στέλιος Πέτρου
Στέφανος Γοντικάκης
Σωτήριος Γεωργιάδης
Τάσος Κάρτας
Φαήλος Κρανιδιώτης
Φειδίας Μπουρλάς
Χρήστος Ανδρέου
Χρήστος Δημητριάδης
Χρήστος Κηπουρός
Χρήστος Κορκόβελος
Χρήστος Μυστιλιάδης
Χρήστος Σαρτζετάκης
Χριστιάνα Λούπα
Χρίστος Δαγρές
Χρίστος Δ. Κατσέτος
Χρύσανθος Λαζαρίδης
Χρύσανθος Σιχλιμοίρης
Gene Rossides
Marcus A. Templar

Επικοινωνία
Οι απόψεις σας είναι ευπρόσδεκτες!
 

 

Συνοπτικά τηλεδικεία

 

Γιώργος Καστρινάκης 

 

 

     Αποτελεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες εξελίξεις του εν Ελλάδι δημόσιου βίου η ανάδειξη του θέματος των «εκτάκτων τηλεδικείων» ως μείζονος συμπτώματος καταπάτησης των νομικών δικαιωμάτων – κατά τη διάρκεια των ετών που ο χώρος της ειδησεογραφίας κυριαρχείται από τα δελτία της ιδιωτικής τηλεόρασης.

Μιλάμε για τις καθιερωμένες εκπομπές όπου η δημοσιογραφική αυθεντία αναλαβαίνει (για όποια θέματα θέλει) να προκαταλάβει όλες μας τις εντυπώσεις. Με τη κοινή νοημοσύνη να ηττάται κατά κράτος από την κουτοπονηρία των επιτηδείων. Με τη δικολαβία σε εξουσία Προέδρου διαδικασίας. Με τις λοιπές έδρες αδραγμένες από οπαδούς. Με συρροή «ειδικών εφέ» στην υπηρεσία μιας σκηνοθεσίας «κατηγορητηρίου». Και με απόντες όλους τους εκπροσώπους κατηγορουμένων. Ή με ανενδοίαστο ‘‘πνίξιμο’’ της φωνής τους όποτε, κάποιοι απ’ αυτούς, δηλώσουν παρόν.

 

Αφ’ ής στιγμής τέθηκε το θέμα, ωστόσο, αυτό που ‘‘αιφνιδιάζει’’ είναι η ωμότητα των ‘‘επιχειρημάτων’’ διά των οποίων η αυθαιρεσία επιζητεί τη νομιμοποίησή της : Ευθύς μόλις γίνει μνεία, για παράδειγμα, του «τεκμηρίου αθωότητας» των τηλεοπτικώς εγκαλουμένων, ως απάντηση ξεδιπλώνεται ο επιδεικτικός χυδαϊσμός της όψης, η ειρωνεία, ο καγχασμός από μέρους της παραδικαστικής ομήγυρης. Πρόκειται, βέβαια, για την αφύπνισή μας σε ένα περιβάλλον όπου τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (η κορωνίδα, αυτή, των νεωτερικών καυχημάτων) εκλαμβάνονται για είδος... ανεκδότου. [Ορθο]λογικά θα έπρεπε τούτη η αντιμετώπιση να βιώνεται από τον μέσο πολίτη/τηλεθεατή ως ισχυρότατο «πολιτισμικό σοκ». Κι όμως : Στην (διαπιστούμενη)  σ υ ν α ί ν ε σ η  αυτού του τηλεθεατή επενδύεται όλη η ελπίδα  ε π ι κ ρ ά τ η σ η ς  εκ μέρους των διαχειριστών της κατάχρησης! Με ‘‘σημαία’’ τους ένα ταυτολογικό (στην ουσία) επιχείρημε περί καθολικής ‘‘πειστικότητας’’ τού... μονολόγου τους.

Και είναι εδώ ακριβώς που το ζήτημα των Δικαιωμάτων έρχεται να ανακαλύψει τις Προϋποθέσεις του... Ο πολιτισμός που μάς γαλουχεί δοκίμασε να τα θεμελιώσει πάνω στη «λογική». Πώς θα μπορέσει, ωστόσο, η λογική ν’ αντιμετωπίσει την Παραφορά της επιθυμίας; Πώς θα μπορέσει ν’ αναμετρηθεί με τον Σαρκασμό εκ μέρους ενός πλήθους θεατών, διψασμένων για τηλεοπτικές (δηλαδή υπερσύγχρονες) αναβιώσεις του σκαιότερου καννιβαλικού ‘‘αρχετύπου’’; Η μάχη διαπιστώνεται ήδη, σήμερα, δύσκολη - και το μέλλον προδιαγράφεται έτι δεινότερο. Καταμεσής, κιόλας, της αγοράς το Κράτος ολοένα αμεσώτερα υποτάσεται στο τηλεοπτικό Παρακράτος! Ενώ, ευρύτερα, ο «πολιτισμός των δικαιωμάτων» αρχίζει ν’ αμφιβάλλει αν το έδαφος θα στέκει για πάντα, εδραίο, κάτω απ’ τα πόδια του.

Φυσικά, η σύγκρουση μεταξύ της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ και του ΑΛΦΑ (για να συγκεκριμενοποιήσουμε τους σημερινούς αντιδίκους) θα κερδηθεί τούτη τη φορά από την εφημερίδα. Θα έχουν υποχρεωθεί όμως, στο μεταξύ, να επιστρατευτούν όλοι μαζί οι καθηγητές πανεπιστημίου της επικράτειας προκειμένου να καταβάλουν τους βρυχηθμούς δυο-τριών δημοφιλών παραδημοσιογράφων. Και το ουσιώδες ερώτημα που θα μένει εκκρεμές είναι πόσο, άραγε, θ’ αργήσει η εποχή όπου το πλήθος θ’ αρχίσει ξανά - όπως, τότε, στις ρωμαϊκές αρένες - να επιμένει στο να δικαιώσει, μέχρις εσχάτων, τη φαιή βαρβαρότητα...

 

Καταλήγοντας : Αν δεν θέλουμε να διαιωνίζουμε τις ψευδαισθήσεις μας, θα πρέπει να δούμε ότι στην... αυτοφυή αναμέτρηση του Ορθολογισμού με τον Εγωισμό (ή, εδώ, των κοινωνικών Συμβολαίων με τις ατομικές Ιδιοτέλειες) είναι κάποτε... λογικό να κερδίζουν το έδαφος τα πάθη τού εγώ : ειδικά, μέσα σ’ έναν πολιτισμό που έχει θέσει ως ιδρυτικό του σκοπό να μάς «ελευθερώσει» από κάθε μας δίλημμα. Κι η μόνη ελπίδα για αισιότερη έκβαση θα μπορούσε να αναζητηθεί μέσα στα πλαίσια ενός (άλλου) πολιτισμού που θα έθετε ως ιδρυτικό του ζητούμενο να μάς εκπαιδεύσει σ’ ένα... οξυδερκέστερο νόημα.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα, ας εννοήσουμε, μπορούσαν ν’ ανθίσουν μόνο ενόσω φύτρωναν πάνω σ’ ένα έδαφος χριστιανικών συνειδητοποιήσεων. Ενώ αρχίζουν, μοιραία, να μαραίνονται ευθύς όταν μάς συστηθούν ως καρπός οιασδήποτε (συνειδητής ή ασύνειδης) «μεταχριστιανικότητας».

 

30/10/2005  

 

Αντίβαρο, Νοέμβριος 2005 

 

 

http://www.antibaro.gr