Κατηγορίες

 Αποχαιρετισμός στον Χάρη Λαμπίδη

Αρχική σελίδα
Εξωτ. πολιτική/ Διπλωματία
Εθνικά θέματα
Κοινωνία
Πολιτισμός
Θρησκεία
Διεθνή
Βιβλιογραφία/ Συνδέσεις
Εκδηλώσεις
Οπτικοακουστικό
υλικό
Δελτία
Ενημέρωσης
Ιστολόγιο
Αντίβαρου
Άγρα γραπτών
Πρόσφατα κείμενα
Με χρονολογική σειρά.
Δελτίο ενημέρωσης!
Εγγραφή Διαγραφή
Συγγραφείς

Αθανάσιος Γιουσμάς
Άθως Γ. Τσούτσος
Άκης Καλαιτζίδης
Αλέξανδρος Γερμανός
Αλέξανδρος-Μιχαήλ Χατζηλύρας
Αλέξανδρος Κούτσης
Αμαλία Ηλιάδη
Ανδρέας Σταλίδης
Ανδρέας Φαρμάκης
Ανδρέας Φιλίππου
Αντώνης Κ. Ανδρουλιδάκης
Αντώνης Λαμπίδης
Αντώνης Παυλίδης
Απόστολος Αλεξάνδρου
Απόστολος Αναγνώστου
Αριστείδης Καρατζάς
Αχιλλέας Αιμιλιανίδης
Βάιος Φασούλας
Βαν Κουφαδάκης
Βασίλης Γκατζούλης
Βασίλης Ζούκος
Βασίλης Κυρατζόπουλος
Βασίλης Πάνος
Βασίλης Στοιλόπουλος
Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης
(Χάρρυ Κλυνν)
Βασίλης Φτωχόπουλος
Βένιος Αγελόπουλος
Βίας Λειβαδάς
Βλάσης Αγτζίδης
Γεράσιμος Παναγιωτάτος-Τζάκης
Γιάννης Διακογιάννης
Γιάννης Θεοφύλακτος
Γιάννης Παπαθανασόπουλος
Γιάννης Τζιουράς
Γιώργος Αλεξάνδρου
Γιώργος Βλαχόπουλος
Γιώργος Βοσκόπουλος
Γιώργος Βότσης
Γιώργος Κακαρελίδης
Γιώργος Καστρινάκης
Γιώργος Κεκαυμένος
Γιώργος Κεντάς
Γιώργος Κολοκοτρώνης
Γιώργος Κουτσογιάννης
Γιώργος Νεκτάριος Λόης
Γιώργος Μαρκάκης
Γιώργος Μάτσος
Γιώργος Παπαγιαννόπουλος
Γιώργος Σκουταρίδης
Γιώργος Τασιόπουλος
Γλαύκος Χρίστης
Δημήτρης Αλευρομάγειρος
Δημήτρης Γιαννόπουλος
Δημήτριος Δήμου
Δημήτρης Μηλιάδης
Δημήτριος Γερούκαλης
Δημήτριος Α. Μάος
Δημήτριος Νατσιός
Διαμαντής Μπασάντης
Διονύσης Κονταρίνης
Διονύσιος Καραχάλιος
Ειρήνη Στασινοπούλου
Ελένη Lang - Γρυπάρη
Ελευθερία Μαντζούκου
Ελευθέριος Λάριος
Ελλη Γρατσία Ιερομνήμων
Ηλίας Ηλιόπουλος
Θεόδωρος Μπατρακούλης
Θεόδωρος Ορέστης Γ. Σκαπινάκης
Θεοφάνης Μαλκίδης
Θύμιος Παπανικολάου
Θωμάς Δρίτσας
Ιωάννης Μιχαλόπουλος
Ιωάννης Χαραλαμπίδης
Ιωάννης Γερμανός
Κρίτων Σαλπιγκτής
Κυριάκος Κατσιμάνης
Κυριάκος Σ. Κολοβός
Κωνσταντίνος Αλεξάνδρου Σταμπουλής
Κωνσταντίνος Ναλμπάντης
Κωνσταντίνος Ρωμανός
Κωνσταντίνος Χολέβας
Λαμπρινή Θωμά
Μαίρη Σακελλαροπούλου
Μανώλης Βασιλάκης
Μανώλης Εγγλέζος - Δεληγιαννάκης
Μάρκος Παπαευαγγέλου
Μάρω Σιδέρη
Μιλτιάδης Σ.
Μιχάλης Χαραλαμπίδης
Μιχάλης Κ. Γκιόκας
Νέστωρ Παταλιάκας
Νικόλαος Μάρτης
Νίκος Ζυγογιάννης
Νίκος Καλογερόπουλος Kaloy
Νίκος Λυγερός
Νίκος Παπανικολάου
Νίκος Σαραντάκης
Νίνα Γκατζούλη
Παναγιώτης Α. Μπούρδαλας
Παναγιώτης Ανανιάδης
Παναγιώτης Ήφαιστος
Παναγιώτης Α. Καράμπελας
Παναγιώτης Καρτσωνάκης
Παναγιώτης Φαραντάκης
Παναγιώτης Χαρατζόπουλος
Πανίκος Ελευθερίου
Πάνος Ιωαννίδης
Πασχάλης Χριστοδούλου
Παύλος Βαταβάλης
Σοφία Οικονομίδου
Σπυριδούλα Γρ. Γκουβέρη
Σταύρος Σταυρίδης
Σταύρος Καρκαλέτσης
Στέλιος Θεοδούλου
Στέλιος Μυστακίδης
Στέλιος Πέτρου
Στέφανος Γοντικάκης
Σωτήριος Γεωργιάδης
Τάσος Κάρτας
Φαήλος Κρανιδιώτης
Φειδίας Μπουρλάς
Χρήστος Ανδρέου
Χρήστος Δημητριάδης
Χρήστος Κηπουρός
Χρήστος Κορκόβελος
Χρήστος Μυστιλιάδης
Χρήστος Σαρτζετάκης
Χριστιάνα Λούπα
Χρίστος Δαγρές
Χρίστος Δ. Κατσέτος
Χρύσανθος Λαζαρίδης
Χρύσανθος Σιχλιμοίρης
Gene Rossides
Marcus A. Templar

Επικοινωνία
Οι απόψεις σας είναι ευπρόσδεκτες!
Αποχαιρετισμός στον Χάρη Λαμπίδη

Στις 8 Οκτωβρίου 2003, συνοδεύσαμε στην τελευταία του κατοικία τον εκλεκτό πνευματικό άνθρωπο Χάρη Λαμπίδη.

Γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη, όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο περιώνυμο Ζωγράφειο Λύκειο, ήρθε στην Αθήνα το 1940 για να σπουδάσει Νομική και Πολιτικές Επιστήμες.

Η ευρυμάθεια και ο βαθύς στοχασμός του βρήκαν από νεαρή ηλικία διέξοδο στη συγγραφή εκπληρώνοντας μία εσώτερη παρόρμηση.

Δημιουργούσε συγγράφοντας με απαράμιλλο οίστρο και έμπνευση, μακριά από την προβολή και τα φώτα της δημοσιότητας -γιατί ακριβώς υπήρξε αληθινός δημιουργός. Διακρινόταν για τη σεμνότητα, το ήθος και την ακεραιότητα του χαρακτήρα του.

Από το 1949 συνεργάζεται με το περιοδικό «Νέα Εστία» με κείμενα και μεταφράσεις. Διασκευάζει 25 θεατρικά έργα συγγραφέων όπως Jean Anouilh, Brecht, Jean Cocteau, Ibsen, Moliere, Jean Racine, κ.ά., τα οποία μεταδίδονται από το Θέατρο της Δευτέρας, τακτικής εκπομπής του ΕΙΡ την περίοδο 1949-1956.

Οι πνευματικές του αναζητήσεις τον ωθούν να προσεγγίσει τον κορυφαίο διανοητή Ralph Waldo Emerson, αποδίδοντας με αριστουργηματικό τρόπο στην ελληνική γλώσσα 13 επίλεκτα δοκίμια του. (Πρώτη έκδοση: «’Ικαρος», Αθήνα 1956, και σε δεύτερη έκδοση: «Gutenberg», Αθήνα 1994). Βραβεύεται για την καλύτερη μετάφραση δοκιμίου από την Ελληνική Εταιρεία Μεταφραστών Λογοτεχνίας το 1995.

Το 1958 εκδίδει το πρώτο θεατρικό του έργο «Ο Αδερφός του Ασώτου», από τις εκδόσεις «Ίκαρος».

Το 1960 καταθέτει τις προτάσεις του στην Ελληνική Δραματουργία παρουσιάζοντας μια διαλεκτική-δραματική τριλογία στην αισθητική του θεατρικού φαινομένου: «Το Σκοτεινό Πέρασμα», «Το Εγώ και το Σαμποτάζ», «Στα Ίχνη της Αλήθειας», εκδόσεις «Ίκαρος».

Το 1981, με το έργο του «Ποιός σκότωσε τα Παιδιά της Μήδειας», επιχειρεί την πραγματική αναβίωση και όχι την ανα-παράσταση της τραγωδίας.

Ακολουθούν άλλα τρία έργα. Όμως, όλη αυτή η θεατρική δημιουργία προπορευόταν κατά πολύ της εποχής εκείνης. Στο μέλλον, ίσως εκτιμηθεί και αναγνωρισθεί αυτή η πρωτοποριακή θεώρηση.

Το 1986, παρουσιάζει το δοκίμιό του «Αντι-επιθέσεις για την Γλώσσα, για τον Ελληνισμό».

Έναυσμα για τη συγγραφή αυτού του δοκιμίου υπήρξε η πραξικοπηματική επιβολή του μονοτονικού συστήματος γραφής της ελληνικής γλώσσας.

Ο συγγραφέας καταδεικνύει με αδιάσειστα στοιχεία τη σκευωρία που εξυφαίνεται για την υπονόμευση όλων των εδραίων αξιών μας και ορθώνει το δικό του ΑΝΤΙ στις επιθέσεις που δέχεται η Γλώσσα, η Παιδεία, ο Ελληνισμός.

«Να καταλάβουμε το ποιός είναι αυτός που μας πνίγει και να Αντι-σταθούμε όσο είναι ακόμα καιρός. Γιατί η ασφυξία που θα τυλίξει αυτόν τον τόπο κι εμάς που τον κατοικούμε, όπως το διαισθάνθηκε και ο Άγγελος Σικελιανός, θα είναι ένας πολύ, πολύ οριστικός θάνατος».

Ιστορικά, ο Χάρης Λαμπίδης, μαζί με τον Φίλιππα Αργυριάδη - του οποίου μαχητικά άρθρα φιλοξένησε «Η Χριστιανική» το 1983-1984 - ήταν οι πρώτοι που κατήγγειλαν τη μεθοδευμένη δολιοφθορά της γλώσσας μας.

Ακολουθεί, το 1986, το δοκίμιο αυτογνωσίας «Παιδεία και Τρομοκράτες», το οποίο καταγράφει και καταγγέλλει τις αήθεις επιθέσεις που βάσει του Σχεδιασμού δέχθηκε ο τότε Υπουργός Εθνικής Παιδείας, αείμνηστος Αντώνης Τρίτσης, όταν στις 8 Ιουλίου 1987 απηύθυνε προς την ακαδημαϊκή κοινότητα μια Ομιλία-Ανακοίνωση με θέμα την «Ανάκτηση της Ελληνικής Παιδείας».

Η πέννα του Χάρη Λαμπίδη στηλιτεύει, δεν παύει όμως να αισιοδοξεί και να δίνει το ελπιδοφόρο μήνυμα: «Το ‘εάλω η πόλις’ συνέβη πολλές φορές στην Ιστορία μας. Αλώσεις, δηώσεις, υποδουλώσεις, ισοπεδώσεις. Και όμως επιβιώσαμε. Πού να οφείλεται αυτό; Μήπως η Ελλάδα συνεχίζει να ζει επειδή κάθε μέρα τη σκοτώνουν; Ίσως σ΄ αυτή την τραγική αντίφαση να βρίσκεται το μυστικό της επιβίωσής μας. Ας μην απελπιζόμαστε λοιπόν˙ διότι στον Ελληνισμό μεταξύ δύο θανάτων πάντα μεσολαβεί μια Ανάσταση!».

Στη μαρτυρία του «Η Συμπαντική Ορθοδοξία», το 2001, οραματίζεται «μια νέα σχέση Θεού-ανθρώπων. Νέα αποτίμηση του Πολιτισμού. Όχι μόνον Τέχνη και ευμάρεια, αλλά πρωτίστως σχέσεις φιλαλληλίας. Και προϋπόθεση αυτής της σχέσεως η Ειρήνη. Όχι εκείνη μεταξύ των κρατών, αλλά ειρήνευση των ψυχών.». «…Θα νοιώσουν αγαλλίαση οι ψυχές όσων σε τούτο τον τρικυμιώδη αιώνα οραματίσθηκαν, επίστεψαν και εργάσθηκαν για έναν ειρηνικό κόσμο αγάπης και ομορφιάς, όταν οι επερχόμενες γενιές συμφωνήσουν στο γεγονός και παραδεχθούν (παραλλάζοντας ή συμπληρώνοντας το απόφθεγμα του Δοστογιέφσκυ) ότι για μια ακόμη φορά

‘Η Ορθοδοξία έσωσε τον κόσμο’…

Το πνεύμα του Χάρη Λαμπίδη ας φωτίζει τα βήματα μας σ΄ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς…

 

 

MONIMEΣ ΣTHΛEΣ

Καθημερινή, Σάββατο, 11 Oκτωβρίου 2003

Aποχαιρετισμός στον Xάρη Λαμπίδη, εκ Πόλης  

H ομογένεια της Πόλης αποχαιρέτισε από το Kοιμητήριο Nέας Σμύρνης, με πολλή θλίψη και γνώση για το μέγεθος της απώλειας, έναν δικό της πνευματικό άνθρωπο, διανοητή και ενεργό μέλος της Eνώσεως Kωνσταντινουπολιτών και του Συνδέσμου Aποφοίτων της Zωγραφείου - τον συγγραφέα Xάρη Λαμπίδη που έφυγε, ξαφνικά, μέσα σε ενάμιση μήνα, αφ’ ότου εκδηλώθηκε η αδυσώπητη ασθένεια, από την αγκαλιά των δικών του. Tο έργο του Xάρη Λαμπίδη αγκαλιάζει υψηλά νοήματα και αταλάντευτες αξίες του ελληνισμού, της Oρθοδοξίας, των σύγχρονων φιλοσοφικών ρευμάτων. Γεννήθηκε στην Πόλη, γιος του Eυαγγέλου και της Aννας Λαμπίδη, και ήρθε το 1940 στην Aθήνα να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο Aθηνών, απ’ όπου πήρε τα πτυχία Πολιτικών Eπιστημών και Nομικής. Aκολούθησε επιτυχημένη καριέρα ασφαλιστή, ενώ συνέχιζε τη συγγραφή που ήταν και η αληθινή του ροπή και απασχόληση. Eφτιαξε μια ωραία οικογένεια με τη Mαίρη, το γένος Eυθυμιάδη, από ρίζα κωνσταντινουπολίτικη και τα παιδιά του είναι σήμερα επιστήμονες, βιολόγος ο Aντώνης και ψυχολόγος η Aννα. Tα κυριότερα έργα του, από τον εκδοτικό οίκο «Aντίφωνο» είναι «Aντι-Eπιθέσεις, για τη Γλώσσα και τον Eλληνισμό», 1986, «H Συμπαντική Oρθοδοξία», 1997 και «Παιδεία και Tρομοκράτες», το 1999, το τελευταίο του έργο. Eίχε βραβευτεί για τα δοκίμιά του για τον Eμερσον (Gutemberg 1995) από την Eλληνική Eταιρεία Mεταφραστών Λογοτεχνίας. O διαπρεπής συγγραφέας και ιστορικός Σαράντης Kαργάκος, παρουσιάζοντας το βιβλίο του Xάρη Λαμπίδη «Συμπαντική Oρθοδοξία», Aθήνα 1997, καταλήγει: «Tο βιβλίο κλείνει με μια έκκληση προς το Oικουμενικό Πατριαρχείο να καλέσει την Oικουμένη σε ένα νέο “Πιστεύω” που θα ικανοποιεί και την ψυχήν και τον νουν, κυρίως των νέων ανθρώπων. Tο Πατριαρχείο, όπως το κατάντησαν οι Tούρκοι, έχει μείνει άσαρκο. Eίναι μόνο πνεύμα. Oμως αυτό είναι που χρειάζεται ο σύγχρονος κόσμος. O πολιτισμός της σάρκας επλεόνασε. O νέος αιώνας ζητεί τον πολιτισμό του πνεύματος». Tο φως που καταύγαζε τις σελίδες των βιβλίων του (από χίλιες σελίδες το καθένα) θα τον συνοδεύει στο ταξίδι του…

 

 

 

http://antibaro.gr