Κατηγορίες

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Αρχική σελίδα
Εξωτ. πολιτική/ Διπλωματία
Εθνικά θέματα
Κοινωνία
Πολιτισμός
Θρησκεία
Διεθνή
Βιβλιογραφία/ Συνδέσεις
Εκδηλώσεις
Οπτικοακουστικό
υλικό
Δελτία
Ενημέρωσης
Ιστολόγιο
Αντίβαρου
Άγρα γραπτών
Πρόσφατα κείμενα
Με χρονολογική σειρά.
Δελτίο ενημέρωσης!
Εγγραφή Διαγραφή
Συγγραφείς

Αθανάσιος Γιουσμάς
Άθως Γ. Τσούτσος
Άκης Καλαιτζίδης
Αλέξανδρος Γερμανός
Αλέξανδρος-Μιχαήλ Χατζηλύρας
Αλέξανδρος Κούτσης
Αμαλία Ηλιάδη
Ανδρέας Σταλίδης
Ανδρέας Φαρμάκης
Ανδρέας Φιλίππου
Αντώνης Κ. Ανδρουλιδάκης
Αντώνης Λαμπίδης
Αντώνης Παυλίδης
Απόστολος Αλεξάνδρου
Απόστολος Αναγνώστου
Αριστείδης Καρατζάς
Αχιλλέας Αιμιλιανίδης
Βάιος Φασούλας
Βαν Κουφαδάκης
Βασίλης Γκατζούλης
Βασίλης Ζούκος
Βασίλης Κυρατζόπουλος
Βασίλης Πάνος
Βασίλης Στοιλόπουλος
Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης
(Χάρρυ Κλυνν)
Βασίλης Φτωχόπουλος
Βένιος Αγελόπουλος
Βίας Λειβαδάς
Βλάσης Αγτζίδης
Γεράσιμος Παναγιωτάτος-Τζάκης
Γιάννης Διακογιάννης
Γιάννης Θεοφύλακτος
Γιάννης Παπαθανασόπουλος
Γιάννης Τζιουράς
Γιώργος Αλεξάνδρου
Γιώργος Βλαχόπουλος
Γιώργος Βοσκόπουλος
Γιώργος Βότσης
Γιώργος Κακαρελίδης
Γιώργος Καστρινάκης
Γιώργος Κεκαυμένος
Γιώργος Κεντάς
Γιώργος Κολοκοτρώνης
Γιώργος Κουτσογιάννης
Γιώργος Νεκτάριος Λόης
Γιώργος Μαρκάκης
Γιώργος Μάτσος
Γιώργος Παπαγιαννόπουλος
Γιώργος Σκουταρίδης
Γιώργος Τασιόπουλος
Γλαύκος Χρίστης
Δημήτρης Αλευρομάγειρος
Δημήτρης Γιαννόπουλος
Δημήτριος Δήμου
Δημήτρης Μηλιάδης
Δημήτριος Γερούκαλης
Δημήτριος Α. Μάος
Δημήτριος Νατσιός
Διαμαντής Μπασάντης
Διονύσης Κονταρίνης
Διονύσιος Καραχάλιος
Ειρήνη Στασινοπούλου
Ελένη Lang - Γρυπάρη
Ελευθερία Μαντζούκου
Ελευθέριος Λάριος
Ελλη Γρατσία Ιερομνήμων
Ηλίας Ηλιόπουλος
Θεόδωρος Μπατρακούλης
Θεόδωρος Ορέστης Γ. Σκαπινάκης
Θεοφάνης Μαλκίδης
Θύμιος Παπανικολάου
Θωμάς Δρίτσας
Ιωάννης Μιχαλόπουλος
Ιωάννης Χαραλαμπίδης
Ιωάννης Γερμανός
Κρίτων Σαλπιγκτής
Κυριάκος Κατσιμάνης
Κυριάκος Σ. Κολοβός
Κωνσταντίνος Αλεξάνδρου Σταμπουλής
Κωνσταντίνος Ναλμπάντης
Κωνσταντίνος Ρωμανός
Κωνσταντίνος Χολέβας
Λαμπρινή Θωμά
Μαίρη Σακελλαροπούλου
Μανώλης Βασιλάκης
Μανώλης Εγγλέζος - Δεληγιαννάκης
Μάρκος Παπαευαγγέλου
Μάρω Σιδέρη
Μιλτιάδης Σ.
Μιχάλης Χαραλαμπίδης
Μιχάλης Κ. Γκιόκας
Νέστωρ Παταλιάκας
Νικόλαος Μάρτης
Νίκος Ζυγογιάννης
Νίκος Καλογερόπουλος Kaloy
Νίκος Λυγερός
Νίκος Παπανικολάου
Νίκος Σαραντάκης
Νίνα Γκατζούλη
Παναγιώτης Α. Μπούρδαλας
Παναγιώτης Ανανιάδης
Παναγιώτης Ήφαιστος
Παναγιώτης Α. Καράμπελας
Παναγιώτης Καρτσωνάκης
Παναγιώτης Φαραντάκης
Παναγιώτης Χαρατζόπουλος
Πανίκος Ελευθερίου
Πάνος Ιωαννίδης
Πασχάλης Χριστοδούλου
Παύλος Βαταβάλης
Σοφία Οικονομίδου
Σπυριδούλα Γρ. Γκουβέρη
Σταύρος Σταυρίδης
Σταύρος Καρκαλέτσης
Στέλιος Θεοδούλου
Στέλιος Μυστακίδης
Στέλιος Πέτρου
Στέφανος Γοντικάκης
Σωτήριος Γεωργιάδης
Τάσος Κάρτας
Φαήλος Κρανιδιώτης
Φειδίας Μπουρλάς
Χρήστος Ανδρέου
Χρήστος Δημητριάδης
Χρήστος Κηπουρός
Χρήστος Κορκόβελος
Χρήστος Μυστιλιάδης
Χρήστος Σαρτζετάκης
Χριστιάνα Λούπα
Χρίστος Δαγρές
Χρίστος Δ. Κατσέτος
Χρύσανθος Λαζαρίδης
Χρύσανθος Σιχλιμοίρης
Gene Rossides
Marcus A. Templar

Επικοινωνία
Οι απόψεις σας είναι ευπρόσδεκτες!

 

 

Κριτική του βιβλίου «Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου» του καθηγητή κ. Κωνσταντίνου Φωτιάδη από τον λέκτορα Θεοφάνη Μαλκίδη.

Review on the book "The Genocide of Greeks of Pontos ( Black Sea )" [professor Konstantinos Fotiadis ] by Theofanis Malkidis.

Δημοσίευση στο Αντίβαρο στις 4 Ιουνίου 2004

Published in Antibaro.gr on 4-June-2004

 

Κωνσταντίνος Φωτιάδης

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία Αθήνα 2004, σ.600 + φωτογραφίες.

1. Μία οφειλόμενη πράξη χρέους

Η διερεύνηση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από το νεοτουρκικό και κεμαλικό καθεστώς αποτέλεσε ένα ζήτημα ταμπού για την ελληνική ιστορική και πολιτική επιστήμη. Το ελληνοτουρκικό σύμφωνο φιλίας του 1930,  η  ταυτόχρονη ένταξη της Ελλάδας και της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ το 1952, [1]αλλά και σύγχρονα η αποκαλούμενη προσέγγιση των δύο κρατών, αποτέλεσαν σημεία σταθμοί (και) για το Ποντιακό ζήτημα. Είναι αυτές οι παράμετροι «που η Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού δεν απέκτησε τη δικαίωση  που επιβαλλόταν να αποκτήσει», όπως τονίζει ο συγγραφέας στην εισαγωγή του. [2]  Αφενός γιατί το πολιτικό κλίμα δεν επέτρεψε να διερευνηθεί το έγκλημα των μαζικών δολοφονιών εναντίων των Ελλήνων, αφετέρου  όταν αυτό έγινε μετά από πρωτοβουλία επιστημόνων και διανοουμένων ως ελάχιστο χρέος έναντι της συλλογικής μνήμης, αντιμετώπισε ένα πολύ εχθρικό περιβάλλον.

Ωστόσο μετά από αγώνες και προσπάθειες πολλών ετών από Πόντιους της δεύτερης γενιάς και συλλόγους του εσωτερικού και του εξωτερικού, το Ελληνικό κοινοβούλιο  αναγνώρισε το 1994 τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, θεσπίζοντας την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης και τιμής. Ο νόμος για την αναγνώριση του μαζικού εγκλήματος ήταν από μόνος του ένα  σταθμός στη νεώτερη ελληνική ιστορία,  ότι πιο πολύτιμο ίσως είχε να προσφέρει το ελλαδικό κράτος προς τα θύματα της εκκαθάρισης από την ιστορική πατρίδα και προς τους απογόνους τους, τους πρόσφυγες που έφτασαν ρακένδυτοι στην Ελλάδα και παρόλα αυτά συνεισέφεραν    στο ελληνικό πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι.

Η αναγνώριση της γενοκτονίας από τη Βουλή των Ελλήνων είχε πολλές   συνιστώσες και άλλες τόσες προτεραιότητες. Η προστασία της 19ης Μαΐου ως ημέρας μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, «πράξη καθήκοντος προς την ιστορία και πράξη ευθύνης απέναντι στις νεότερες γενιές των Ελλήνων», [3] η διεθνοποίησή της σε όλα τα επίπεδα (αναγνώριση από την Τουρκία, η καταπάτηση δικαιωμάτων των ποντιόφωνων που ζουν στην Τουρκία και ιδιαίτερα στον τόπο διαβίωσής τους στον Πόντο),  η εγκατάσταση των Ποντίων προσφύγων από την τ. Σοβιετική Ένωση στην Ελλάδα, η τεκμηρίωση της γενοκτονίας.

Για λόγους που είναι γνωστοί και κατανοητοί όπως αναφέραμε παραπάνω και συνδέονται με συμφέροντα ξένα με τη μνήμη και την πραγματική φιλία μεταξύ των λαών η απόφαση της εθνικής αντιπροσωπείας για την έκδοση των ντοκουμέντων της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, δεν υλοποιήθηκε άμεσα. Έτσι πέρασαν 10 ολόκληρα χρόνια ώσπου η Ελληνική Βουλή να εκδώσει το βιβλίο του καθηγητή πανεπιστημίου Κωνσταντίνου Φωτιάδη, το οποίο τεκμηρίωσε τις δολοφονίες 353000  Ελλήνων στον Πόντο το διάστημα 1916-1923.

Το βιβλίο χωρίζεται σε 13 κεφάλαια τα οποία καλύπτουν την ιστορία των Ελλήνων του Πόντου, την εθνολογική κατάσταση στην περιοχή, τις οθωμανικές μεταρρυθμίσεις και το νεοτουρκικό καθεστώς, το οποίο στράφηκε εναντίον των Ελλήνων (και των Αρμενίων), το πρόγραμμα του κεμαλικού καθεστώτος για την εθνοκάθαρση στον Πόντο. Το βιβλίο περιλαμβάνει πρωτογενείς πηγές, καρπός της πολύχρονης έρευνας του συγγραφέα σε κρατικά αρχεία της πρώην ΕΣΣΔ, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Μ. Βρετανίας, της Αυστρίας, της Ιταλίας, του Βατικανό, της Κοινωνίας των Εθνών και της Ελλάδας,  ενώ παρατίθεται και πλούσια βιβλιογραφία και αρθρογραφία,  ελληνική και ξένη.

 2.Το αδίκημα

 Η γενοκτονία των Ποντίων  (1916 – 1923) με τα πάνω από 353.000 θύματα,  αποτελεί μία μεγάλη γενοκτονία του 20ου αιώνα. Ο  όρος γενοκτονία όπως διαμορφώθηκε μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας και πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις. Ο μερικός ή ολικός αφανισμός μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας εμπίπτει, σύμφωνα προς το άρθρο 1 της ειδικής Σύμβασης, την οποία έχει ψηφίσει η Γενικής Συνέλευση του ΟΗΕ το 1948 στο έγκλημα της γενοκτονίας, διακρινόμενο από τα εγκλήματα πολέμου, αφού «δεν παραβιάζει μόνον τους πολεμικούς κανόνες, αλλά το ίδιο αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, εφόσον δεν αναπέμπει σε συγκεκριμένα άτομα ή έθνος, αλλά αφορά ολόκληρη την ανθρωπότητα». [4] Έτσι η γενοκτονία αποτελεί το βαρύτερο έγκλημα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, για το οποίο μάλιστα δεν υπάρχει παραγραφή.  Αυτός ο οποίος διαπράττει τη γενοκτονία δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι, στην περίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, επειδή ήταν Έλληνες και Χριστιανοί.

Η    19η  Μαΐου 1919 ημερομηνία  την αποβίβασης του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα, είναι η αρχή για τη  δεύτερη και πιο σκληρή φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας.  Η τρομοκρατία, τα εργατικά τάγματα, οι εξορίες, η εξάλειψη της Ποντιακής ηγεσίας στην Αμάσεια το 1921, [5]οι πυρπολήσεις των χωριών, οι βιασμοί,  οι μαζικές δολοφονίες, ανάγκασαν τους Έλληνες του Πόντου να εγκαταλείψουν τις προαιώνιες εστίες τους και να μετοικήσουν μετά από  εξοντωτικές πορείες, στην Ελλάδα, στη ΕΣΣΔ, το Ιράν, στη Συρία,  και αλλού (Αυστραλία, ΗΠΑ)  ή ως μέσο αυτοάμυνας να αναληφθεί αντιστασιακή δράση εναντίον του οργανωμένου σχεδίου εξόντωσης. Έχει γίνει πλέον σήμερα αντιληπτό ότι τα θύματα της γενοκτονίας θα ήταν πολύ περισσότερα, αν δεν υπήρχε το ποντιακό αντάρτικο. [6]Τον επίλογο της ποντιακής γενοκτονίας αποτελεί ο βίαιος ξεριζωμός των επιζώντων μετά το 1922-1923.

3. Η σημασία της έκδοσης

Η αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και η έκδοση του  συγγραφικού έργου του Κ. Φωτιάδη από τη Βουλή των Ελλήνων παρά την ομολογουμένως πολυετή καθυστέρηση  δικαίωσε τον Ποντιακό Ελληνισμό και συνέδεσε το σύγχρονο Ελληνισμό με το παρελθόν του μέσω  της συλλογικής μνήμης, δηλαδή αλήθειας. Η συγκεκριμένη έκδοση του Κ. Φωτιάδη είναι πλέον ένα βασικό στοιχείο της μνήμης και  «εναπόκειται στη Βουλή των Ελλήνων να μεταβιβάσει στα κοινοβούλια άλλων χωρών  την πρόθεσή της να καταστήσει σεβαστή της  μνήμη αυτή της Γενοκτονίας». [7] Ο Ποντιακός Ελληνισμός είναι ένα μεγάλο τμήμα του έθνους και δεν είναι δυνατό  να αγνοηθεί από την Πολιτεία και την ελληνική κοινωνία. Η διαφύλαξη και η περαιτέρω ανάδειξη και  διεθνοποίηση της ημέρας μνήμης της   γενοκτονίας, η οποία  υπερβαίνει τον Ποντιακό Ελληνισμό και διαπερνά όλη την ελληνική κοινωνία,  αποτελεί κυρίαρχο συστατικό στοιχείο των θεσμών και της κοινωνίας που σέβονται την ιστορία και την αλήθεια, δηλαδή   τη μνήμη τους. Και όπως καταλήγει ο μεγαλύτερος ίσως Πόντιος συγγραφέας,  ο Δημήτρης Ψαθάς «ούτε επιτρέπεται να θυσιάζουμε την ιστορική αλήθεια σε καμία σκοπιμότητα, όπως δυστυχώς, καθιερώθηκε να γίνεται από τον καιρό που χαράχτηκε η λεγόμενη ελληνοτουρκική φιλία. Η άστοχη κριτική αποσιώπησης των γεγονότων της Ιστορίας, ήταν ίσως κι ένας από τους λόγους που τόσο άσχημα πορεύτηκε η ΄φιλία’ με τους Τούρκους. Να ρίξουμε το πέπλο της λήθης στο παρελθόν, αλλά να ξέρουμε, όχι να κρύβουμε. Να ξέρουν κι ίδιοι οι Τούρκοι το τι φτιάξαν οι πατεράδες τους, για να αποφύγουν τα όσα στιγμάτισαν εκείνους εφ ΄ όσον θέλουν να πάρουν τη θέση που φιλοδοξούν ανάμεσα στα πολιτισμένα έθνη. Μόνο έτσι ξέροντας εμείς τους Τούρκους και ξέροντας εκείνοι εμάς και το στιγματισμένο παρελθόν τους, μπορεί κάποτε να χαράξουμε μία ελληνοτουρκική φιλία επάνω σε στέρεες βάσεις». [8] 

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

Λέκτορας Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης

 

 

 



[1] Μαλκίδης Θ. Η πολιτική της  Ελλάδας και της Τουρκίας μετά την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ. Αθήνα 2000, σ.45.  

[2] Φωτιάδης, Κ.  Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία Αθήνα 2004, σ.16

[3] Πρόλογος του πρώην προέδρου της Βουλής των Ελλήνων Α. Κακλαμάνη. Φωτιάδης, Κ.  ο.π σ.11.

[4] Destexhe, A., Rwanda and genocide in the Twentieth Century, New York , New York University Press. 1996, p. 2

[5] Φωτιάδης, Κ. οπ. Κεφάλαιο Ι΄ Το Μαρτυρολόγιο 1921, σ. 365-419.

[6] Βλ. Φωτιάδης, Κ. οπ. κεφάλαιο ΙΓ¨ σ. 457 κ.ε καθώς  και για  τις ευθύνες των ελλαδικών κυβερνήσεων.

[7] Φωτιάδης, Κ. οπ. σ.17.

[8] Ψαθάς, Δ. Γη του Πόντου, Αθήνα , χχ. σ. 8.

 

 

 

Professor Konstantinos Fotiadis (2004).

The Genocide of Greeks of Pontos ( Black Sea ).

Athens : Editions of  Institution of Parliament of Greeks for the Parliamentarism and the Democracy, p.600 + photographs.

 

Presentation  by Theofanis Malkidis Ph.D

Demokritus   University   of Thrace

GREECE

 

1. A owed action of debt

The investigation of genocide of Greeks of Pontos ( Black Sea ) from the Young Turks and Mustafa Kemal (Ataturk) arrangement constituted a question taboo for the Greek historical and political science.  The Greek-Turkish pact of friendship 1930, the simultaneous integration of Greece and Turkey in the NATO in 1952,  [1]but also simultaneously the called approach of two states,  constituted points stations  (and)  for the Pontian question.  They are these parameters "that the Genocide of  Hellenism of Pontos did not acquire the compurgation that it was imposed it acquires ", as stresses the writer in his import. [2] 

On one side because the political climate did not allow is investigated the crime of mass murders of against  Greeks, on the other side when this became after initiative of scientists and intellectual as minimal debt against the collective memory, faced a very hostile environment. 

However after fights and efforts of many years from Pont's inhabitants of second generation and associations of interior and abroad, the Greek parliament recognized in 1994 the genocide of Greeks of Pontos,  establishing him  19 May as day of memory and price. The law on the recognition of mass crime was from an alone him station in the newer Greek history,   that more precious perhaps it had it offers the Hellenic state to the victims of liquidation from the historical homeland and to their descendants, the refugees that reached poor in Greece and nevertheless contributed    in the Greek politician,  economic,  social and cultural life. 

The recognition of genocide by the Parliament of Greeks had a lot of    components  and other so much priorities.  The protection of  the 19 th May as day of memory of genocide of Greeks of Pontos,  "action of duty to the history and action of responsibility opposite in the newer generations of Greeks", [3] her internationalisation in all the levels (recognition from Turkey, the trespass of rights Pontians that  lives  in Turkey  and particularly in their place of existence in the Pontos),  the installation of Native of the Pont refugees  from the former   Soviet Union  in Greece, the documentation of genocide.

For reasons that are known and comprehensible as we reported more and are connected with interests foreigner with the memory and the real friendship between the populations  the decision of national delegation on the publication of documents genocide of Greeks of Pontos, was not materialised immediately. Thus they passed 10 entire years until the Greek Parliament publishes the book of professor  Konstantinos Fotiadis, which argued the murders of 353000 Greeks in the Pontos the interval 1916-1923.

The book is separated in 13 chapters which cover the history of Greeks of Pontos, the ethnological situation in the region, the Ottoman reforms and the Young Turks arrangement, that was turned against the Greeks  (and the Armenian),  program of Mustafa Kemal arrangement for the crimes in the Pontos.  The book includes primary sources, the result of  research of writer in government and owned files of former USSR, France, Germany, Great Britain, Austria, Italy,  Vatican, Society of Nations and Greece,  while is mentioned also rich bibliography in   Greek and other languages. 

2.The crime

The genocide of Pont's inhabitants (1916  – 1923)  with above 353.000 victims,   constitutes a big genocide the 20 th  century  The term genocide  as it was shaped afterwards the end of second world war,  means the methodical extermination, total or partial, national, racial or religious team and it is a primary crime, that does not have interrelation with martial conflicts.

The partial or total annihilation national, racial or religious team raises, accordingly to the article of 1 special Convention, which has voted the General Assembly of UN in 1948 in the crime of genocide,  that is different from the crimes of war, after «it does not only force the martial rules, but the himself it constitutes crime at the humanity, provided that it refers in concrete individuals or nation, but concerns entire the humanity ".  [4]

Thus the  genocide constitutes the heavier crime according to the international right, for which in deed does not exist prescription.   The one which commits the genocide does not exterminate a team for something that e you do, but for something that is, s the case of Greeks of Pontos, because they were Greeks and Christians. 

The     19  May  1919 date   the arrival of s  Moustafa Kemal in the Samsounta, is the beginning for the second and harder  phase of   Genocide.  The terrorism, the working  battalions, the exiles, the obliteration of leadership in the Amasia in 1921  [5] , the rapes,    the mass murders,  forced the Greeks of Pontos to abandon their  homes and  leave after  courses, in Greece, in the USSR, Iran,  Syria,   and elsewhere  (Australia, USA)  or as means of self-defence is undertaken resistance action against the organised drawing of extermination.  He has become henceforth today perceptible that t a victims of genocide would be very more, if did not exist the guerrilla  movement. [6] The conclusion of Pontian genocide it constitutes violent  liquidation surviving afterwards 1922 -1923.

3. The importance of publication

The recognition of genocide of Greeks of Pontos and the publication of author's work of Mr Fwtja'di from the Parliament of Greeks  despite the      delay it vindicated Hellenism of Pontos and connected the modern Hellenism  with his past via   the  collective memory, that is to say truth. The particular publication of professor Fotiadis is henceforth a basic element of memory and « it rests with in the Parliament of Greeks it transmits in the parliaments other countries  her intention to render her respectable  memory that of Genocide ".  [7]  Hellenism of Pontos is a big and important part of Greek nation and  it is not possible to be ignored  from the State and the Greek society. The  safeguarding and the further appointment  and   internationalisation of day memory of    genocide, which exceeds the Hellenism of Pontos and penetrate all the Greek society,   it constitutes main constitutive element of institutions and society that are defended the history and truth. And as lead the bigger, perhaps, Pontian writer, Dimitris Psathas "it is not allowed we sacrifice the historical truth in no expediency, as unfortunately, it was established it becomes from the time that was engraved the said Greek-Turkish friendship. The non critical silence of makes of History, he was perhaps also one from their reason s that so much bad headed the ' friendship '  with Turks. Throw the veil of oblivion in the past, but dry with, no we hide. Know  also same the Turks what they made  their parents, in order to they avoid what they stigmatised them in the same time who want they take the place between  the civilized  nations. Only knowing Turks and knowing those us and their stigmatised past, can sometimes engrave a Greek-Turkish friendship on solid bases ". [8]

 

 



[1] Malkidis T. (2000)  The policy of Greece and Turkey afterwards their integration in the NATO. Athens : Editions of Panteion University  p.45.   

[2]  Fotiadis K. (2004).   The Genocide of Greeks of Pontos ( Black Sea ) Athens : Editions of  Institution of Parliament of Greeks for the Parliamentarism and the Democracy, p.16

[3]Preface of former chairman of Greek  Parliament A. Kaklamanis. Fotiadis, K. op. cit. p.11.

[4] Destexhe, A.,  Rwanda and genocide in the Twentieth Century, New York : New York University Press.  1996, p. 2

[5] Fotiadis,  op. cit. Capital I Martyrology 1921, p. 365-419. 

[6] Βλ. Φωτιάδης, Κ. op.cit. Chapter  ΙC¨ p. 457.

[7] Fotiadis, K. op. cit. p.17. 

[8] Psathas D. (1953)  Ground of Pontos, Athens : Editions of Estia p. 8. 

 

 

 

 

 

 

http://antibaro.gr