Κατηγορίες

 Οι εθνικές συνέπειες των εκκλησιαστικών προβλημάτων

Αρχική σελίδα
Εξωτ. πολιτική/ Διπλωματία
Εθνικά θέματα
Κοινωνία
Πολιτισμός
Θρησκεία
Διεθνή
Βιβλιογραφία/ Συνδέσεις
Εκδηλώσεις
Οπτικοακουστικό
υλικό
Δελτία
Ενημέρωσης
Ιστολόγιο
Αντίβαρου
Άγρα γραπτών
Πρόσφατα κείμενα
Με χρονολογική σειρά.
Δελτίο ενημέρωσης!
Εγγραφή Διαγραφή
Συγγραφείς

Αθανάσιος Γιουσμάς
Άθως Γ. Τσούτσος
Άκης Καλαιτζίδης
Αλέξανδρος Γερμανός
Αλέξανδρος-Μιχαήλ Χατζηλύρας
Αλέξανδρος Κούτσης
Αμαλία Ηλιάδη
Ανδρέας Σταλίδης
Ανδρέας Φαρμάκης
Ανδρέας Φιλίππου
Αντώνης Κ. Ανδρουλιδάκης
Αντώνης Λαμπίδης
Αντώνης Παυλίδης
Απόστολος Αλεξάνδρου
Απόστολος Αναγνώστου
Αριστείδης Καρατζάς
Αχιλλέας Αιμιλιανίδης
Βάιος Φασούλας
Βαν Κουφαδάκης
Βασίλης Γκατζούλης
Βασίλης Ζούκος
Βασίλης Κυρατζόπουλος
Βασίλης Πάνος
Βασίλης Στοιλόπουλος
Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης
(Χάρρυ Κλυνν)
Βασίλης Φτωχόπουλος
Βένιος Αγελόπουλος
Βίας Λειβαδάς
Βλάσης Αγτζίδης
Γεράσιμος Παναγιωτάτος-Τζάκης
Γιάννης Διακογιάννης
Γιάννης Θεοφύλακτος
Γιάννης Παπαθανασόπουλος
Γιάννης Τζιουράς
Γιώργος Αλεξάνδρου
Γιώργος Βλαχόπουλος
Γιώργος Βοσκόπουλος
Γιώργος Βότσης
Γιώργος Κακαρελίδης
Γιώργος Καστρινάκης
Γιώργος Κεκαυμένος
Γιώργος Κεντάς
Γιώργος Κολοκοτρώνης
Γιώργος Κουτσογιάννης
Γιώργος Νεκτάριος Λόης
Γιώργος Μαρκάκης
Γιώργος Μάτσος
Γιώργος Παπαγιαννόπουλος
Γιώργος Σκουταρίδης
Γιώργος Τασιόπουλος
Γλαύκος Χρίστης
Δημήτρης Αλευρομάγειρος
Δημήτρης Γιαννόπουλος
Δημήτριος Δήμου
Δημήτρης Μηλιάδης
Δημήτριος Γερούκαλης
Δημήτριος Α. Μάος
Δημήτριος Νατσιός
Διαμαντής Μπασάντης
Διονύσης Κονταρίνης
Διονύσιος Καραχάλιος
Ειρήνη Στασινοπούλου
Ελένη Lang - Γρυπάρη
Ελευθερία Μαντζούκου
Ελευθέριος Λάριος
Ελλη Γρατσία Ιερομνήμων
Ηλίας Ηλιόπουλος
Θεόδωρος Μπατρακούλης
Θεόδωρος Ορέστης Γ. Σκαπινάκης
Θεοφάνης Μαλκίδης
Θύμιος Παπανικολάου
Θωμάς Δρίτσας
Ιωάννης Μιχαλόπουλος
Ιωάννης Χαραλαμπίδης
Ιωάννης Γερμανός
Κρίτων Σαλπιγκτής
Κυριάκος Κατσιμάνης
Κυριάκος Σ. Κολοβός
Κωνσταντίνος Αλεξάνδρου Σταμπουλής
Κωνσταντίνος Ναλμπάντης
Κωνσταντίνος Ρωμανός
Κωνσταντίνος Χολέβας
Λαμπρινή Θωμά
Μαίρη Σακελλαροπούλου
Μανώλης Βασιλάκης
Μανώλης Εγγλέζος - Δεληγιαννάκης
Μάρκος Παπαευαγγέλου
Μάρω Σιδέρη
Μιλτιάδης Σ.
Μιχάλης Χαραλαμπίδης
Μιχάλης Κ. Γκιόκας
Νέστωρ Παταλιάκας
Νικόλαος Μάρτης
Νίκος Ζυγογιάννης
Νίκος Καλογερόπουλος Kaloy
Νίκος Λυγερός
Νίκος Παπανικολάου
Νίκος Σαραντάκης
Νίνα Γκατζούλη
Παναγιώτης Α. Μπούρδαλας
Παναγιώτης Ανανιάδης
Παναγιώτης Ήφαιστος
Παναγιώτης Α. Καράμπελας
Παναγιώτης Καρτσωνάκης
Παναγιώτης Φαραντάκης
Παναγιώτης Χαρατζόπουλος
Πανίκος Ελευθερίου
Πάνος Ιωαννίδης
Πασχάλης Χριστοδούλου
Παύλος Βαταβάλης
Σοφία Οικονομίδου
Σπυριδούλα Γρ. Γκουβέρη
Σταύρος Σταυρίδης
Σταύρος Καρκαλέτσης
Στέλιος Θεοδούλου
Στέλιος Μυστακίδης
Στέλιος Πέτρου
Στέφανος Γοντικάκης
Σωτήριος Γεωργιάδης
Τάσος Κάρτας
Φαήλος Κρανιδιώτης
Φειδίας Μπουρλάς
Χρήστος Ανδρέου
Χρήστος Δημητριάδης
Χρήστος Κηπουρός
Χρήστος Κορκόβελος
Χρήστος Μυστιλιάδης
Χρήστος Σαρτζετάκης
Χριστιάνα Λούπα
Χρίστος Δαγρές
Χρίστος Δ. Κατσέτος
Χρύσανθος Λαζαρίδης
Χρύσανθος Σιχλιμοίρης
Gene Rossides
Marcus A. Templar

Επικοινωνία
Οι απόψεις σας είναι ευπρόσδεκτες!

 

ΟΙ ΕΘΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ

 Κωνσταντίνος Χολέβας

Πολιτικός Επιστήμων

Τύπος της Κυριακής, 16.5.2004

 

            Είναι αυτονόητο ότι κάθε Έλληνας, που σέβεται την Ορθόδοξη Παράδοση και την ιστορική συνέχεια του τόπου μας, τιμά  και πρέπει να τιμά το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως, ως την Κιβωτό που διεφύλαξε την εθνικοθρησκευτική μας κληρονομιά. Είναι, όμως εξ ίσου αυτονόητο ότι την ίδια τιμή και τον ίδιο σεβασμό δικαιούται και η Εκκλησία της Ελλάδος, της οποίας το Αυτοκέφαλον είναι φυσική συνέπεια της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821 και της πολιτικής εξελίξεως των νεωτέρων χρόνων, η οποία επέφερε την κατάρρευση των Αυτοκρατοριών και την δημιουργία κυριάρχων εθνικών κρατών. Η Εκκλησία της Ελλάδος άλλωστε με κάθε τρόπο στηρίζει το Πατριαρχείο στα δίκαια αιτήματά του προς τις τουρκικές Αρχές. Αγωνίζεται δε για την εδραίωση της ιστορικής αληθείας, ώστε να τονίζεται ο Εθναρχικός ρόλος του Πατριαρχείου στα δύσκολα χρόνια της δουλείας. Μόλις προσφάτως ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος συνέγραψε ογκώδες βιβλίο για να αντικρούσει όσους σπιλώνουν τη μνήμη του Εθνοϊερομάρτυρος Πατριάρχου Γρηγορίου Ε΄. Αυτή άραγε δεν είναι μία απόδοση φόρου τιμής στο μαρτύριο και στη μαρτυρία του Φαναρίου;

            Ακριβώς λόγω αυτού του σεβασμού οφείλουμε  να επισημάνουμε και μία άλλη πτυχή της εκκλησιαστικής κρίσεως που μας απασχολεί σήμερα. Πέραν των θεολογικών, νομοκανονικών και εκκλησιολογικών παραμέτρων, τα εκκλησιαστικά προβλήματα έχουν πάντοτε και εθνικές συνέπειες. Άλλωστε τα γεγονότα ομιλούν από μόνα τους. Από την Ιστορία γνωρίζουμε ότι το Μακεδονικό ζήτημα τον 19ο αιώνα πρώτα ξεκίνησε ως εκκλησιαστικό πρόβλημα, με την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας, και αμέσως εξελίχθηκε σε εθνική διαμάχη. Στη δε νεώτερη φάση του, κατά τον 20ό αιώνα , το ίδιο ζήτημα θεμελιώθηκε πάλι σε μία εκκλησιαστική απόσχιση. Ο Τίτο ίδρυσε την «Εκκλησία της Μακεδονίας» για να στηρίξει διεθνώς το ανύπαρκτο «Μακεδονικό Έθνος». Η σχισματική Εκκλησία των Σκοπίων ιδρύθηκε το 1967 και το κράτος των Σκοπίων ανεκηρύχθη το 1991. Δηλαδή ο εκκλησιαστικός κατακερματισμός της Γιουγκοσλαβίας απετέλεσε το    προοίμιο του εδαφικού κατακερματισμού. Το ίδιο βλέπουμε σήμερα στην περίπτωση του Μαυροβουνίου. Οι οπαδοί της αποσχίσεως από την Σερβία στηρίζουν εδώ και δέκα χρόνια μία σχισματική Εκκλησία, ενώ η κανονική Μητρόπολη Μαυροβουνίου υπάγεται στο Ορθόδοξο Πατριαρχείο της Σερβίας.

            Είναι, λοιπόν, επικίνδυνο να εμφανίζεται μία χώρα εκκλησιαστικώς κατακερματισμένη και μάλιστα με την χρήση όρων όπως «Νέες Χώρες», όταν καραδοκούν οι αλυτρωτικές προπαγάνδες των γειτόνων. Όταν ακούγονται δημόσιες συζητήσεις περί εκκλησιαστικών ορίων που «φθάνουν μέχρι τον Πηνειό», τότε στους φορείς της εθνικιστικής προπαγάνδας των γειτονικών λαών δίδεται το μήνυμα ότι η Ήπειρος, η Μακεδονία, η Θράκη και  το Αιγαίο είναι «γκρίζες ζώνες». Ο καθένας κακοπροαίρετος θα μπορούσε να σκεφθεί ότι «αφού από ελληνικά χείλη γίνεται διαχωρισμός σε Νέες και Παλαιές Χώρες, άρα η Ελλάδα είναι ένα εδαφικό συνονθύλευμα με αμφίβολη εθνική ενότητα». Θυμίζω απλώς ότι οι κακώς λεγόμενες «Νέες Χώρες» αποτελούν τον στόχο πολλών προπαγανδών. Από αλβανικά χείλη ακούμε διάφορα για τη Μεγάλη Αλβανία που πρέπει να φθάνει μέχρι........ την Πρέβεζα. Τα Σκόπια συνεχίζουν μέσω σχολικών βιβλίων και μέσω διαδικτύου να αμφισβητούν την ελληνικότητα των βορείων επαρχιών μας. Μάλιστα μέσα στην εκκλησιαστική αναταραχή  εμφανίσθηκε και μία μικρή αυτονομιστική και φιλοσκοπιανή κίνηση που δρά στην Β. Ελλάδα και έθεσε θέμα «Ενιαίας Μακεδονικής Εκκλησίας», η οποία θα περιλάβει και ελληνικά εδάφη! Εξάλλου το  Βουλγαρικό εθνικό δόγμα του 1997 αναζωπυρώνει την  Θρακολογία με πολλές προεκτάσεις. Οι στρατηγοί της Άγκυρας αμφισβητούν τα πάντα στο Αιγαίο, ενώ σε σχολικά βιβλία της γείτονος Τουρκίας καλλιεργείται η εντύπωση ότι τα εδάφη που απελευθέρωσε η Ελλάς το 1912-13 είναι παρανόμως «αρπαγμένα» και ότι είναι μετέωρο  το νομικό καθεστώς τους! 

            Το Πατριαρχείο έχει κάθε λόγο να τονίζει την υπερεθνικότητα της Ορθοδοξίας, όμως οι σεβάσμιοι ταγοί του οφείλουν να κατανοήσουν ότι το εθνικό κράτος είναι μία πραγματικότητα διεθνώς ανεγνωρισμένη και αποδεκτή από τον ΟΗΕ και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Την πραγματικότητα αυτή  υποστηρίζει το ίδιο το Πατριαρχείο στην διαμάχη του με τη Μόσχα για το ζήτημα των Ορθοδόξων της Εσθονίας. Σε επίσημες επιστολές το Φανάρι δήλωνε ότι τώρα που ανεκηρύχθη το κυρίαρχο κράτος της Εσθονίας , μετά την διάλυση της Ε.Σ.Σ.Δ., πρέπει να υπάρχει  μία μόνον Εκκλησία μέσα στα όρια του κράτους, ανεξάρτητη από το Ρωσικό Πατριαρχείο. Επικαλείται μάλιστα η Πατριαρχική επιχειρηματολογία τους σχετικούς Ιερούς Κανόνες. Γιατί αυτοί οι Κανόνες δεν εφαρμόζονται και στην  περίπτωση της Ελλάδος;

            Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων δηλώνω ότι δεν αμφισβητώ το υφιστάμενο εκκλησιαστικό καθεστώς εντός Ελλάδος.  Θεωρώ ότι θα είναι χρήσιμο για την ενότητα της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού να  μείνουν τα εκκλησιαστικά μας πράγματα ώς έχουν και όπως λειτούργησαν επί 75 χρόνια με το modus vivendi που σιωπηρώς είχε συμφωνηθεί. Πιστεύω, όμως, ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο φθείρεται στα μάτια και των Ελλήνων και των λοιπών Ορθοδόξων όταν ασχολείται με το ποιός θα κτυπά την καμπάνα στην τάδε επαρχία της Μακεδονίας. Το Πατριαρχείο θα εδραιώσει διεθνώς τον Οικουμενικό του ρόλο όταν ασχοληθεί κυρίως με την διάδοση της Ορθοδόξου πνευματικότητος  και με τον συντονισμό των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών και όταν θέσει σε δεύτερη μοίρα τις γραφειοκρατικές και διοικητικές λεπτομέρειες. Σ’ αυτή την πνευματική, πανορθόδοξη και παγκόσμια προσπάθειά του είναι καθήκον όλων των Ελλήνων να το στηρίξουμε.

 

Κ.Χ. 12/5/2004

 

 

 

http://antibaro.gr