Κατηγορίες

 Το κράτος και το χρέος του

Αρχική σελίδα
Εξωτ. πολιτική/ Διπλωματία
Εθνικά θέματα
Κοινωνία
Πολιτισμός
Θρησκεία
Διεθνή
Βιβλιογραφία/ Συνδέσεις
Εκδηλώσεις
Οπτικοακουστικό
υλικό
Δελτία
Ενημέρωσης
Ιστολόγιο
Αντίβαρου
Άγρα γραπτών
Πρόσφατα κείμενα
Με χρονολογική σειρά.
Δελτίο ενημέρωσης!
Εγγραφή Διαγραφή
Συγγραφείς

Αθανάσιος Γιουσμάς
Άθως Γ. Τσούτσος
Άκης Καλαιτζίδης
Αλέξανδρος Γερμανός
Αλέξανδρος-Μιχαήλ Χατζηλύρας
Αλέξανδρος Κούτσης
Αμαλία Ηλιάδη
Ανδρέας Σταλίδης
Ανδρέας Φαρμάκης
Ανδρέας Φιλίππου
Αντώνης Κ. Ανδρουλιδάκης
Αντώνης Λαμπίδης
Αντώνης Παυλίδης
Απόστολος Αλεξάνδρου
Απόστολος Αναγνώστου
Αριστείδης Καρατζάς
Αχιλλέας Αιμιλιανίδης
Βάιος Φασούλας
Βαν Κουφαδάκης
Βασίλης Γκατζούλης
Βασίλης Ζούκος
Βασίλης Κυρατζόπουλος
Βασίλης Πάνος
Βασίλης Στοιλόπουλος
Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης
(Χάρρυ Κλυνν)
Βασίλης Φτωχόπουλος
Βένιος Αγελόπουλος
Βίας Λειβαδάς
Βλάσης Αγτζίδης
Γεράσιμος Παναγιωτάτος-Τζάκης
Γιάννης Διακογιάννης
Γιάννης Θεοφύλακτος
Γιάννης Παπαθανασόπουλος
Γιάννης Τζιουράς
Γιώργος Αλεξάνδρου
Γιώργος Βλαχόπουλος
Γιώργος Βοσκόπουλος
Γιώργος Βότσης
Γιώργος Κακαρελίδης
Γιώργος Καστρινάκης
Γιώργος Κεκαυμένος
Γιώργος Κεντάς
Γιώργος Κολοκοτρώνης
Γιώργος Κουτσογιάννης
Γιώργος Νεκτάριος Λόης
Γιώργος Μαρκάκης
Γιώργος Μάτσος
Γιώργος Παπαγιαννόπουλος
Γιώργος Σκουταρίδης
Γιώργος Τασιόπουλος
Γλαύκος Χρίστης
Δημήτρης Αλευρομάγειρος
Δημήτρης Γιαννόπουλος
Δημήτριος Δήμου
Δημήτρης Μηλιάδης
Δημήτριος Γερούκαλης
Δημήτριος Α. Μάος
Δημήτριος Νατσιός
Διαμαντής Μπασάντης
Διονύσης Κονταρίνης
Διονύσιος Καραχάλιος
Ειρήνη Στασινοπούλου
Ελένη Lang - Γρυπάρη
Ελευθερία Μαντζούκου
Ελευθέριος Λάριος
Ελλη Γρατσία Ιερομνήμων
Ηλίας Ηλιόπουλος
Θεόδωρος Μπατρακούλης
Θεόδωρος Ορέστης Γ. Σκαπινάκης
Θεοφάνης Μαλκίδης
Θύμιος Παπανικολάου
Θωμάς Δρίτσας
Ιωάννης Μιχαλόπουλος
Ιωάννης Χαραλαμπίδης
Ιωάννης Γερμανός
Κρίτων Σαλπιγκτής
Κυριάκος Κατσιμάνης
Κυριάκος Σ. Κολοβός
Κωνσταντίνος Αλεξάνδρου Σταμπουλής
Κωνσταντίνος Ναλμπάντης
Κωνσταντίνος Ρωμανός
Κωνσταντίνος Χολέβας
Λαμπρινή Θωμά
Μαίρη Σακελλαροπούλου
Μανώλης Βασιλάκης
Μανώλης Εγγλέζος - Δεληγιαννάκης
Μάρκος Παπαευαγγέλου
Μάρω Σιδέρη
Μιλτιάδης Σ.
Μιχάλης Χαραλαμπίδης
Μιχάλης Κ. Γκιόκας
Νέστωρ Παταλιάκας
Νικόλαος Μάρτης
Νίκος Ζυγογιάννης
Νίκος Καλογερόπουλος Kaloy
Νίκος Λυγερός
Νίκος Παπανικολάου
Νίκος Σαραντάκης
Νίνα Γκατζούλη
Παναγιώτης Α. Μπούρδαλας
Παναγιώτης Ανανιάδης
Παναγιώτης Ήφαιστος
Παναγιώτης Α. Καράμπελας
Παναγιώτης Καρτσωνάκης
Παναγιώτης Φαραντάκης
Παναγιώτης Χαρατζόπουλος
Πανίκος Ελευθερίου
Πάνος Ιωαννίδης
Πασχάλης Χριστοδούλου
Παύλος Βαταβάλης
Σοφία Οικονομίδου
Σπυριδούλα Γρ. Γκουβέρη
Σταύρος Σταυρίδης
Σταύρος Καρκαλέτσης
Στέλιος Θεοδούλου
Στέλιος Μυστακίδης
Στέλιος Πέτρου
Στέφανος Γοντικάκης
Σωτήριος Γεωργιάδης
Τάσος Κάρτας
Φαήλος Κρανιδιώτης
Φειδίας Μπουρλάς
Χρήστος Ανδρέου
Χρήστος Δημητριάδης
Χρήστος Κηπουρός
Χρήστος Κορκόβελος
Χρήστος Μυστιλιάδης
Χρήστος Σαρτζετάκης
Χριστιάνα Λούπα
Χρίστος Δαγρές
Χρίστος Δ. Κατσέτος
Χρύσανθος Λαζαρίδης
Χρύσανθος Σιχλιμοίρης
Gene Rossides
Marcus A. Templar

Επικοινωνία
Οι απόψεις σας είναι ευπρόσδεκτες!

 

Το κράτος και το χρέος του

Ν. Λυγερός

Όταν μπορούμε να προβλέψουμε μια κατάσταση, η οποία θα έχει αρνητικές επιπτώσεις για τη μεταγενέστερη πολιτική μας πρέπει πρώτα να προσπαθήσουμε να την αποφύγουμε με κάθε τρόπο.  Αν όμως είναι αναπόφευκτη, οι προσπάθειες μας για να την αντιμετωπίσουμε θα είναι ριζικά διαφορετικές.  Διότι ο στόχος δε θα είναι πια η μη ύπαρξη μα η μείωση του φαινομένου. Σ’ ένα μαζικό δημοκρατικό σύστημα, το κράτος έχει να κάνει με τέτοιες περιπτώσεις σχεδόν καθημερινά ιδιαίτερα όταν η πολιτεία βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση.  Αναγαία λοιπόν ο ορίζοντάς του πρέπει να είναι μεγάλος για να είναι αποτελεσματική η δράση του.

 

Στην Κύπρο και στη μάχη των προσφυγών αυτός ο ορίζοντας της πρόβλεψης είναι σημαντικότατος.  Όπως το αποδικνύει η πραγματικότητα, η πρωτοβουλία που πήραμε όσον αφορά στο θέμα των προσφυγών είναι θετική.  Προωθώντας μία στρατηγική μέσω της ευρωπαϊκής ένωσης και του ευρωπαϊκού δικαστηρίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εισχωρούμε σε ένα ανεξάρτητο νομικό πλαίσιο, το οποίο δεν μπορεί να καταπατήσει εύκολα το κατοχικό καθεστώς.  Έτσι το αναγκάζουμε μ’ αυτή τη δυναμική κίνηση και πίεση να αλλάξει την αδιάλλακτή του τακτική.

 

Η δημιουργία του κατοχικού ηγέτη των ψευδοδικαστηρίων με την αποζημίωση ή την ανταλλαγή των περιουσιών των ελληνοκυπριακών προσφυγών και όχι για τη μη απόλαυση περιουσίας, είναι η απάντηση στις νομικές και ευρωπαϊκές πιέσεις.  Ποντάροντας στην αδράνεια της μάζας και στην ύπαρξη στοιχείων εκτός ελέγχου μέσα σ’ ένα μαζικό δημοκρατικό σύστημα, ο κατοχικός ηγέτης χτυπά έμμεσα όχι μόνο το κράτος μας αλλά και την ιστορία του λαού μας.  Προσπαθεί μ’ αυτόν τον τρόπο να εξουδετερώσει τις κινήσεις μας και να δημιουργήσει μια νέα οριστική κατάσταση όσον αφορά στην τοποθέτηση του ελληνοκυπριακού πληθυσμού.  Η απάντησή του είναι σωστή διότι παραγράφει ενεργά την ιστορία προς όφελός του ακόμα κι αν δεν υλοποιηθεί.  Γι αυτό το λόγο είναι τόσο σημαντική η ανταπόκρισή μας.

 

Όπως όλοι το ξέρουμε τα ψηφίσματα του ΟΗΕ θεωρούν ότι δεν ισχύουν ούτε το καθεστώς ούτε οι θεσμοί του άρα η προσφυγή μέσω των ψευδοδικαστηρίων είναι όντως παράνομη.  Όπως ξέρουμε ότι για λόγους απλής στατιστικής μερικοί από τους δικούς μας θα κάνουν αυτήν την προσφυγή, η απάντησή μας πρέπει να είναι δυναμική. Δεν αρκεί να μιλούμε για συνείδηση σε τέτοιου είδους προβλημάτων εφόσον μιλούμε για παρανομία. Ακόμα και στην καθημερινή ζωή η παραβίαση ενός νόμου δεν είναι θέμα συνείδησης, μα θέμα νομικό.  Ο μόνος τρόπος που υπάρχει για να μειώσουμε τις ελληνοκυπριακές αιτήσεις στα ψευδοδικαστήρια του κατοχικού καθεστώτος είναι να υπάρχει ένα μεγαλύτερο οικονομικό κόστος από την αποζημίωση που προσδωκούν οι δικοί μας.  Η απάντησή μας ρέπει να είναι νόμιμη μα να έχει μια οικονιμκή βάση διότι εκείνος που θα υποβάλει την αίτηση ξέρει ότι είναι παράνομη και τον ενδιαφέρει μόνο το οικονομικό.  Όπως η κυβέρνηση αντιμετώπισε αυτούς που πήγαν στα ελληνοκυπριακά ξενοδοχεία που κατέχει παράνομα το κατοχικό καθεστώς έτσι και τώρα πρέπει να αφοπλίσει αυτές τις αναμενόμενες κνήσεις.

 

Η βάση μιας κοινωνίας πρέπει να είναι ο νόμος για να υπάρχει συνύπαρξη των ατόμων.  Διότι σ’ ένα μαζικό σύστημα για λόγους στατιστικής τα άτομα δεν έχουν όλα τις ίδιες προταιρεότητες ακόμα και σε καταστάσεις ανάγκης.  Ο καθένας όταν ανήκει στη μάζα κοιτάζει μόνο και μόνο το προσωπικό του όφελος δίχως να λάβει υπόψη του τα ανθρώπινα δικαιώματα του λαού του.  Έτσι το κράτος έχει το χρέος να διαμορφώσει τα δεδομένα για να προστατεύσει το μόνο πράγμα για το οποίο υπάρχει, το λαό του.

 

 

 

http://www.antibaro.gr