Κατηγορίες

 Ξένος τύπος για την Κύπρο

Αρχική σελίδα
Εξωτ. πολιτική/ Διπλωματία
Εθνικά θέματα
Κοινωνία
Πολιτισμός
Θρησκεία
Διεθνή
Βιβλιογραφία/ Συνδέσεις
Εκδηλώσεις
Οπτικοακουστικό
υλικό
Δελτία
Ενημέρωσης
Ιστολόγιο
Αντίβαρου
Άγρα γραπτών
Πρόσφατα κείμενα
Με χρονολογική σειρά.
Δελτίο ενημέρωσης!
Εγγραφή Διαγραφή
Συγγραφείς

Αθανάσιος Γιουσμάς
Άθως Γ. Τσούτσος
Άκης Καλαιτζίδης
Αλέξανδρος Γερμανός
Αλέξανδρος-Μιχαήλ Χατζηλύρας
Αλέξανδρος Κούτσης
Αμαλία Ηλιάδη
Ανδρέας Σταλίδης
Ανδρέας Φαρμάκης
Ανδρέας Φιλίππου
Αντώνης Κ. Ανδρουλιδάκης
Αντώνης Λαμπίδης
Αντώνης Παυλίδης
Απόστολος Αλεξάνδρου
Απόστολος Αναγνώστου
Αριστείδης Καρατζάς
Αχιλλέας Αιμιλιανίδης
Βάιος Φασούλας
Βαν Κουφαδάκης
Βασίλης Γκατζούλης
Βασίλης Ζούκος
Βασίλης Κυρατζόπουλος
Βασίλης Πάνος
Βασίλης Στοιλόπουλος
Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης
(Χάρρυ Κλυνν)
Βασίλης Φτωχόπουλος
Βένιος Αγελόπουλος
Βίας Λειβαδάς
Βλάσης Αγτζίδης
Γεράσιμος Παναγιωτάτος-Τζάκης
Γιάννης Διακογιάννης
Γιάννης Θεοφύλακτος
Γιάννης Παπαθανασόπουλος
Γιάννης Τζιουράς
Γιώργος Αλεξάνδρου
Γιώργος Βλαχόπουλος
Γιώργος Βοσκόπουλος
Γιώργος Βότσης
Γιώργος Κακαρελίδης
Γιώργος Καστρινάκης
Γιώργος Κεκαυμένος
Γιώργος Κεντάς
Γιώργος Κολοκοτρώνης
Γιώργος Κουτσογιάννης
Γιώργος Νεκτάριος Λόης
Γιώργος Μαρκάκης
Γιώργος Μάτσος
Γιώργος Παπαγιαννόπουλος
Γιώργος Σκουταρίδης
Γιώργος Τασιόπουλος
Γλαύκος Χρίστης
Δημήτρης Αλευρομάγειρος
Δημήτρης Γιαννόπουλος
Δημήτριος Δήμου
Δημήτρης Μηλιάδης
Δημήτριος Γερούκαλης
Δημήτριος Α. Μάος
Δημήτριος Νατσιός
Διαμαντής Μπασάντης
Διονύσης Κονταρίνης
Διονύσιος Καραχάλιος
Ειρήνη Στασινοπούλου
Ελένη Lang - Γρυπάρη
Ελευθερία Μαντζούκου
Ελευθέριος Λάριος
Ελλη Γρατσία Ιερομνήμων
Ηλίας Ηλιόπουλος
Θεόδωρος Μπατρακούλης
Θεόδωρος Ορέστης Γ. Σκαπινάκης
Θεοφάνης Μαλκίδης
Θύμιος Παπανικολάου
Θωμάς Δρίτσας
Ιωάννης Μιχαλόπουλος
Ιωάννης Χαραλαμπίδης
Ιωάννης Γερμανός
Κρίτων Σαλπιγκτής
Κυριάκος Κατσιμάνης
Κυριάκος Σ. Κολοβός
Κωνσταντίνος Αλεξάνδρου Σταμπουλής
Κωνσταντίνος Ναλμπάντης
Κωνσταντίνος Ρωμανός
Κωνσταντίνος Χολέβας
Λαμπρινή Θωμά
Μαίρη Σακελλαροπούλου
Μανώλης Βασιλάκης
Μανώλης Εγγλέζος - Δεληγιαννάκης
Μάρκος Παπαευαγγέλου
Μάρω Σιδέρη
Μιλτιάδης Σ.
Μιχάλης Χαραλαμπίδης
Μιχάλης Κ. Γκιόκας
Νέστωρ Παταλιάκας
Νικόλαος Μάρτης
Νίκος Ζυγογιάννης
Νίκος Καλογερόπουλος Kaloy
Νίκος Λυγερός
Νίκος Παπανικολάου
Νίκος Σαραντάκης
Νίνα Γκατζούλη
Παναγιώτης Α. Μπούρδαλας
Παναγιώτης Ανανιάδης
Παναγιώτης Ήφαιστος
Παναγιώτης Α. Καράμπελας
Παναγιώτης Καρτσωνάκης
Παναγιώτης Φαραντάκης
Παναγιώτης Χαρατζόπουλος
Πανίκος Ελευθερίου
Πάνος Ιωαννίδης
Πασχάλης Χριστοδούλου
Παύλος Βαταβάλης
Σοφία Οικονομίδου
Σπυριδούλα Γρ. Γκουβέρη
Σταύρος Σταυρίδης
Σταύρος Καρκαλέτσης
Στέλιος Θεοδούλου
Στέλιος Μυστακίδης
Στέλιος Πέτρου
Στέφανος Γοντικάκης
Σωτήριος Γεωργιάδης
Τάσος Κάρτας
Φαήλος Κρανιδιώτης
Φειδίας Μπουρλάς
Χρήστος Ανδρέου
Χρήστος Δημητριάδης
Χρήστος Κηπουρός
Χρήστος Κορκόβελος
Χρήστος Μυστιλιάδης
Χρήστος Σαρτζετάκης
Χριστιάνα Λούπα
Χρίστος Δαγρές
Χρίστος Δ. Κατσέτος
Χρύσανθος Λαζαρίδης
Χρύσανθος Σιχλιμοίρης
Gene Rossides
Marcus A. Templar

Επικοινωνία
Οι απόψεις σας είναι ευπρόσδεκτες!

 

Τέσσερα άρθρα τύπου δυτικοευρωπαικών χωρών (Ιταλίας, Μ. Βρετανίας, Βελγίου και Σουηδίας) για την Κύπρο και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Όλα από αξιόπιστα έντυπα και συγγραφείς με επιρροή στη χώρα τους. Μας εστάλησαν από το γραφείο ξένου τύπου και πληροφοριών του Υπ. Εσ. της Κύπρου. Το περιεχόμενο όλων είναι θετικότατο για την Κύπρο και απορρίπτει τις κινδυνολογίες που εκφράζονταν προ δημοψηφίσματος.

 

 

                        Περιοδικό:   Espresso (Ιταλία)
                        Τίτλος:          Κύπρος εναντίον Κύπρου
                        Από
:             Roberto Fabiani
                        Ημερ.:          21.5.04

 

Σε άρθρο του ο Ιταλός δημοσιογράφος Roberto Fabiani, αφιερώνει μεγάλο μέρος στο σχέδιο Ανάν το οποίο, όντως, χαρακτηρίζει προϊόν «φρενοβλαβούς νου» και εξηγεί ότι εν όψει της ένταξης της Κύπρου στην Ε.Ε., δεν είναι δύσκολο να υποθέσει κανείς ότι είναι η αμερικανική και η βρετανική διπλωματία που γέννησαν το σχέδιο για την επανένωση της Κύπρου, που επισήμως επεξεργάσθηκε ο ΟΗΕ.

 Τα τελευταία δύο χρόνια, συνεχίζει ο κ. Fabiani, είχαμε παροξυσμό συσκέψεων και αντιπροσωπειών που πηγαινοέρχονταν λίγο-πολύ παντού, για να παίξουν πάντα τον ίδιο ρόλο: οι Τούρκοι, κάτω από την ηγεσία του προέδρου τους Ραούφ Ντενκτάς, 79 ετών, να λένε όχι και πάλι όχι και ακόμη όχι, αδιαφορώντας για τις ογκώδεις διαδηλώσεις υπέρ της επανένωσης που πραγματοποιούνταν στην Αμμόχωστο.  Οι Έλληνες, κάτω από την καθοδήγηση του κ. Γλαύκου Κληρίδη, 83 ετών, φαίνονταν να είναι διαλλακτικοί, διατεθημένοι να αποδεχθούν τα πάντα, υποχωρούσαν.  Με λίγα λόγια, ήταν σαφής ο διαχωρισμός ανάμεσα σε καλούς και κακούς».

 Το σχέδιο, προσθέτει, δεν το είχε διαβάσει κανείς, ούτε οι απεσταλμένοι του Ανάν, που έκαναν τους τελετάρχες στις συσκέψεις: πίσω από την πρόσοψη (μια ομοσπονδία κυρίαρχων Δημοκρατιών, α λά ελβετικά) προβλεπόταν η εξής δομή: δύο κοινοβούλια, το καθένα με δύο βουλές, τρεις προέδρους, τρεις κυβερνήσεις (μια για κάθε Δημοκρατία και μια κεντρική κυβέρνηση) δύο αστυνομίες, δύο στρατούς, δύο Κεντρικές Τράπεζες.  Κι ένα Ανώτατο Δικαστήριο για την επίλυση των διαφορών ανάμεσα στις Δημοκρατίες, που θα αποτελείτο από τρεις Έλληνες, τρεις Τούρκους και τρεις ξένους, αλλά όχι της Ε.Ε.  Τέτοιο πράγμα δεν εφαρμόσθηκε σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου, σχολιάζει ο Ιταλός δημοσιογράφος.

 Επισημαίνεται ότι «πέρα από τα «μη εφαρμόσιμα μέτρα» του σχεδίου, η παρουσία τουρκικών στρατευμάτων θα μονιμοποιείτο, ενώ η Ελλάδα, που θα έπρεπε να στείλει έξι χιλιάδες στρατιώτες, απήντησε αμέσως αρνητικά διότι δεν έχει λεφτά.  Επιπλέον, θεσμοθετήθηκε το δικαίωμα παρέμβασης των στρατιωτικών στις πολιτικές υποθέσεις.  Αν αυτά ήταν τα θεμέλια του σχεδίου, μπορούμε να φανταστούμε σε ποιο σημείο παραλογισμού φτάναμε με τις λεπτομέρειες.  Λεπτομέρειες όμως που ουσιαστικά παρείχαν κάθε εγγύηση στους Τούρκους και καμία στους Έλληνες.

 Σε αυτό οφείλετο το αποτέλεσμα των δημοψηφισμάτων, εξηγεί ο Fabiani, και παράλληλα ειρωνεύεται το γεγονός ότι η διεθνής κοινότητα τώρα θεωρεί «καλούς» τους πρώην «κακούς» Τούρκους και αντίστροφα.

 Αναφέρεται ότι 30 χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες των ειδικών δυνάμεων εξακολουθούν να φρουρούν την ολέθρια γραμμή Αττίλα, το τελευταίο τείχος της Ευρώπης.  Αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει και αυτό αλλά μετά τα δημοψηφίσματα κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πότε, καταλήγει το άρθρο.

 

ΒΡΕΤΑΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ

Εντυπο: Jane´s Foreign Report (20.5.04)

Tίτλος: Γιατί οι Ελληνοκύπριοι ψήφισαν «ΟΧΙ»

 

Αψηφώντας την Ε.Ε., τις ΗΠΑ και τον ΟΗΕ και αντίθετα με τη συμβουλή της Κυβέρνησης των Αθηνών, οι Ελληνοκύπριοι έδωσαν το ηχηρό «ΟΧΙ» το οποίο τους ζήτησε ο Πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος και απέρριψαν το  ΄Σχέδιο Ανάν΄ για επανένωση της Κύπρου σ΄ένα δημοψήφισμα στις 24 Απριλίου. Γιατί;

 Σίγουρα όχι γιατί οι Ελληνοκύπριοι αντιτίθενται στην επανένωση του νησιού τους.  Πραγματικά από την Τουρκική Εισβολή του 1974, στην Ελληνοκυπριακή διαπραγμάτευση υπερίσχυε η αντίσταση στη διχοτόμηση και ο διακαής πόθος για επιστροφή των εδαφών που πήραν οι Τούρκοι.

 Ούτε και το 75% των ψήφων υπέρ του «ΟΧΙ» δείχνει πως οι Ελληνοκύπριοι τώρα απέρριπταν τη διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία  ως το μέσο για τερματισμό της διαίρεσης. Μία διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία είχε γίνει δεκτή από διαδοχικές Κυπριακές Κυβερνήσεις ως  ο ιστορικός συμβιβασμός που χρειαζόταν για να ανατρέψει τις χειρότερες επιπτώσεις της Τουρκικής Εισβολής.

 Το ερώτημα για τους Ελληνοκυπρίους πάντοτε ήταν ποιά μορφή διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας θα εφάρμοζε το νησί.  Η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ενωση πρόσφερε την ελπίδα πως αυτή θα ήταν μία (μορφή ομοσπονδίας)  στην οποία οι θεμελιώδεις  ελευθερίες διακίνησης, εγκατάστασης και περιουσίας θα διασφαλίζονταν.  Η Ε.Ε φαινόταν πως θα πρόσφερε την προοπτική αλλαγής της Κυπριακής γεωπολιτικής που εισηγείτο την απομάκρυνση της νήσου  από την τροχιά της Τουρκίας και την εγκαθίδρυση πολιτικών δομών σε μια νέα ενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία που θα ακολουθούσε ένα Ευρωπαϊκό μοντέλο όπως αυτό της Ελβετίας και του Βελγίου.

 Το Σχέδιο Ανάν συνέτριψε όλες αυτές τις Ελληνικές προσδοκίες.

  Το Σχέδιο Ανάν ΄δεν ήταν δίκαιο προς τους Ελληνοκυπρίους΄.

Οσο  αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα, λιγότεροι από τους μισούς 200,000 Ελλήνων προσφύγων θα μπορούσαν να επιστρέψουν στις εστίες τους.  Αλλοι  θ΄αναγκάζονταν να δεχτούν περιορισμένες αποζημιώσεις.

 Γενικά, οι Ελληνοκύπριοι θ΄ αντιμετώπιζαν σοβαρούς περιορισμούς στην ικανότητα τους να εγκατασταθούν ή να διακινηθούν ελεύθερα στην Τουρκοκυπριακή συνιστώσα πολιτεία.  Οι 100,000 Τούρκοι έποικοι που είχαν κουβαληθεί στην κατεχόμενη Κύπρο από το 1974 θα παρέμεναν.  Το σχέδιο Ανάν προέβλεπε τη μείωση των 45,000 Τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων  σε 650 μέχρι το 2018, αλλά αυτός ο μικρότερος αριθμός θα παρέμενε στο διηνεκές.

 Η  Τουρκία, σύμφωνα με το σχέδιο Ανάν, θα απολάμβανε ένα αυξημένο ρόλο «εγγυητού» στην Κύπρο, περιορίζοντας την Κυπριακή κυριαρχία και ανεξαρτησία.

 Στο ομοσπονδιακό επίπεδο, το νέο κράτος που επινόησε το σχέδιο Ανάν, ήταν κατά τους Ελληνοκύπριους δυσλειτουργικό  και αντιπροσώπευε  υπέρμετρα την Τουρκική μειονότητα που ανέρχεται στο 18% του Κυπριακού πληθυσμού, στη νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία.

 Τέλος τα πλεονεκτήματα για τους Ελληνοκυπρίους στο σχέδιο Ανάν, όπως οι εδαφικές αναπροσαρμογές και η μείωση της Τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας, εξαρτώνταν ολοκληρωτικά στην καλή θέληση της Τουρκικής κυβέρνησης.  Οι υποστηρικτές του «ΟΧΙ» επέμεναν πως οι μηχανισμοί που θα διασφάλιζαν ότι η Τουρκία θα εφάρμοζε αυτό που της αναλογούσε, είχαν πρόβλημα.

 Στους Ελληνοκύπριους φαινόταν πως οι απαιτήσεις της Αγκυρας ικανοποιούνταν ενώ οι ευαισθησίες των Ελληνοκυπρίων αγνοήθηκαν.   Ηταν σαν τα Ηνωμένα Εθνη να υπολόγιζαν πως χρειαζόταν η συγκατάθεση της Τουρκίας πολύ περισσότερο απ΄ ότι χρειαζόταν η έγκριση των Ελληνοκυπρίων που, σίγουρα, δεν θα διακινδύνευαν να χάσουν τη διεθνή συμπάθεια με την απόρριψη μιας συμφωνίας σχεδιασμένης από τα Ηνωμένα Εθνη. Πράγματι, στην Κύπρο η περίπτωση της ψήφου «ΝΑΙ» ποτέ δεν ήταν υπέρ των πλεονεκτημάτων του σχεδίου, αλλά τόνιζε ότι οι Ελληνοκύπριοι θα εξοστρακίζονταν διπλωματικά αν ψήφιζαν «ΟΧΙ».

 Οι απειλές της διεθνούς κοινότητας αναπόφευκτα αποδείκτηκαν αντιπαραγωγικές, ενδυναμώνοντας τις Ελληνικές υποψίες ότι το Σχέδιο Ανάν δεν ήταν καθόλου σχέδιο του Γενικού Γραμματέα Κόφι Ανάν, αλλά μάλλον του David Hannay  και του  Thomas Weston -  Βρετανού και Αμερικανού ειδικού αντιπροσώπου για την Κύπρο- και ότι το όλο εγχείρημα δεν αποσκοπούσε στο να καθορίσει μια δίκαιη και λειτουργική διευθεύτηση του Κυπριακού αλλά ήταν περισσότερο ένα «μπάλωμα» της τελευταίας στιγμής για να εμποδίσει τους Ελληνοκυπρίους να ενταχθούν μόνοι τους στην ΕΕ, όπου θα μπορούσαν ν΄ανατρέψουν τις Ευρωπαϊκές φιλοδοξίες της Τουρκίας.   Κάτι στο οποίο οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο πιστεύουν τόσο ένθερμα όσο και οι Τούρκοι .

 

Εντυπο: Αgence Europe 14.5.04 (Βέλγιο)

          Tίτλος: Για μια λύση στην Κύπρο κάτω από την αιγίδα

                   την Ευρωπαϊκής Ενωσης- Η στιγμή της πίκρας ξεπεράστηκε

                    Από: Ferdinando Riccardi

 

«O ουρανός κάπως άνοιξε σε σχέση με την κατάσταση στην Κύπρο ως χώρας μέλος της ΕΕ, έστω και αν ορισμένα βασικά ερωτήματα που είχα θέσει  σε αυτό το χώρο στις 5 Μαΐου αναμένουν καθαρές απαντήσεις.  Το θετικό στοιχείο εντοπίζεται στις τοποθετήσεις των ελληνοκυπριακών αρχών και στις δηλώσεις των εκπροσώπων  των πολιτικών δυνάμεων και της κοινωνίας των πολιτών, που βεβαιώνουν ότι η απόρριψη του σχεδίου Ανάν από τα ¾ του πληθυσμού της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν μπορεί να εκλαμβάνεται ως άρνηση στην επανένωση του νησιού ή ακόμα του σχεδίου Ανάν στο σύνολο του, αλλά στόχευε αποκλειστικά συγκεκριμένα ειδικά στοιχεία του σχεδίου αυτού».

 Έτσι αρχίζει το άρθρο/σχόλιο του διευθυντή και εκδότη του κοινοτικού εντύπου Agence Europe, Ferdinando Riccardi που δημοσιεύθηκε στις 14.5.04 με τίτλο  : «Για μια λύση στην Κύπρο κάτω από την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Η στιγμή της πίκρας ξεπεράστηκε».

 Στη συνέχεια, αναφέρει ότι ο Πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος το είχε επιβεβαιώσει αμέσως μετά τη γνωστοποίηση των αποτελεσμάτων. Ιδού το πλήρες κείμενο της δήλωσης του: «Ο λαός της Κύπρου, με πλήρη συνείδηση της ιστορικής του ευθύνης για το μέλλον και το καθήκον του να διασφαλίσει λειτουργική και βιώσιμη λύση για τις επόμενες γενεές, δεν αποδέχτηκε το προτεινόμενο σχέδιο.  Η βούληση του κυρίαρχου λαού δεν θα πρέπει να ερμηνευτεί λάθος.  Ο λαός δεν είπε όχι στη λύση, είπε όχι στο συγκεκριμένο  σχέδιο.  Θέλουμε την επανένωση της Κύπρου μέσα σε συνθήκες ασφάλειας και για τις δύο κοινότητες, που να διασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες».

Αυτή η δήλωση, γράφει, δεν είχε μεγάλο αντίκτυπο γιατί ο κ. Παπαδόπουλος είχε δώσει τον καλύτερο του εαυτό ώστε το σχέδιο να απορριφθεί με επιχειρήματα που δεν είχαν ιδιαίτερα να κάνουν με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες.  Ειδικοί απεσταλμένοι των ευρωπαϊκών ΜΜΕ μίλησαν για μια προεκλογική καμπάνια παραπληροφόρησης βασισμένη σε επιχειρήματα πολύ διαφορετικά από

αυτά που υποδείχτηκαν στην δήλωση του Προέδρου: προσπαθούσαν να περάσουν στην κοινή γνώμη ότι το σχέδιο Ανάν θα εμπόδιζε τα κυπριακά πλοία από το να περνούν ελεύθερα τα στενά του Βοσπόρου, ότι όλοι οι Τούρκοι έποικοι θα έμεναν  στο νησί, ότι 1/3 των υπαλλήλων της δημόσιας διοίκησης θα έχανε τη δουλειά του σε περίπτωση επανένωσης .... Και γνωρίζουμε τις διαμαρτυρίες του Επιτρόπου Verheugen  και του εκπροσώπου του ΟΗΕ, γιατί δεν μπόρεσαν να εκφραστούν μέσω της κυπριακής τηλεόρασης.

Όμως, τονίζει ο κ. Ferdinando,  η στιγμή της πίκρας έχει ξεπεραστεί.  Ο ίδιος ο κ. Verheugen υπενθύμισε ότι οι Τούρκοι είχαν στο παρελθόν βαριές ευθύνες για την απουσία λύσης και συνεπώς η τάση πηγαίνει πλέον προς το να μη θεωρηθεί η αποτυχία ως οριστική και να αναζητηθεί μια λύση που να επιτρέπει όπως η ένταξη ολόκληρου του νησιού στην ΕΕ μην μείνει μια νομική επινόηση, αλλά να καταστεί μια πραγματικότητα.  Για να χρησιμοποιήσω μια ορολογία που είναι στη μόδα, έφτασε η στιγμή «να συλλογιστούμε κατά θετικό τρόπο».

Το παράδειγμα, συνεχίζει, δόθηκε από τον εισηγητή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Jacques Poos,  ο οποίος στις 4 Μαΐου δήλωσε στην Ολομέλεια του Στρασβούργου: «Παραμένω πεπεισμένος ότι οι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μπορούν  και θέλουν να ζήσουν μαζί.  Εάν η βούληση υπάρχει, υπάρχει επίσης και ο δρόμος για να καταλήξουμε επιτυχώς.  Αυτός ο δρόμος είναι ο ανανεωμένος δικοινοτικός διάλογος υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Εάν το δημοψήφισμα  απέτυχε, είναι ίσως επειδή οι ψηφοφόροι αισθάνθηκαν πιεσμένοι και ο χρόνος των επεξηγήσεων ήταν πολύ περιορισμένος και σ΄αυτό κυριάρχησαν εθνικιστικά συνθήματα.  Τώρα σημασία έχει ότι  οι Κύπριοι στρέφονται προς μία συζήτηση σε βάθος για το δικό τους κοινό μέλλον.  Κάνω λοιπόν έκκληση προς την Επιτροπή και το Συμβούλιο ώστε να περάσουν το σφουγγάρι και να σβήσουν τη δικαιολογημένη απογοήτευση τους.  Δεν θα πρέπει να μείνουμε με σταυρωμένα χέρια.  

Πρέπει να επαναρχίσουμε την πρωτοβουλία γιατί η επανένωση της Κύπρου είναι τώρα ένα ευρωπαϊκό πρόβλημα».

Έχω την εντύπωση, επισημαίνει ο δημοσιογράφος, πως αυτή η σύντομη δήλωση του κ. Poos πάει πιο μακριά από ότι φαίνεται.  Βεβαιώνοντας πως η επανένωση της Κύπρου είναι πλέον «ένα ευρωπαϊκό πρόβλημα» και πως ο διάλογος μεταξύ των δύο κυπριακών κοινοτήτων θα έπρεπε να διεξάγεται υπό την αιγίδα της ΕΕ, θέτει, με σύνεση, το ερώτημα, εάν οι στρατιωτικές δυνάμεις των δύο χωρών (Ελλάδας και Τουρκίας) δικαιολογείται να παραμένουν, για μια απροσδιόριστη περίοδο, στο έδαφος της Κύπρου (έστω και αν προβλέπεται ότι η παρουσία τους αυτή θα μειώνεται προοδευτικά).  Επιπλέον, ερωτώ  κατά πόσο η Τουρκία πρέπει να διατηρεί το «δικαίωμα επέμβασης» στο βαθμό που η συνταγματική τάξη δε  γίνεται σεβαστή στο μέλλον.  Ως μέλος της ΕΕ η Κύπρος θα διαθέτει ευρωπαϊκές εγγυήσεις συμπεριλαμβανομένης, εάν χρειαστεί της ρήτρας της «κοινής άμυνας» (που προβλέπονται από το Σχέδιο Συντάγματος της ΕΕ) και θα δεσμεύεται από τις ευρωπαϊκές πρόνοιες σε σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα δικαιώματα των μειοψηφιών κ.λ.π Δεν είναι αρκετά αυτά όλα;

Συνεπώς, το σχέδιο Ανάν δεν θα έπρεπε άραγε να αναθεωρηθεί ως προς την παρουσία  στην Κύπρο, ξένων στρατιωτικών δυνάμεων; Και δεν θα έπρεπε να προβλεφθεί ένας μηχανισμός ελέγχου ως προς τον αριθμό των Τούρκων εποίκων που θα εξουσιοδοτηθούν να παραμείνουν στο νησί και ως προς την πραγματική αποχώρηση των υπολοίπων;

Αυτές οι προοπτικές προϋποθέτουν ότι όλοι οι πολίτες του επανενωμένου νησιού θα έχουν το βαθύ αίσθημα πως είναι πρώτα Κύπριοι και μετά Έλληνες ή Τούρκοι.  Οι συμπολίτες τους είναι οι Κύπριοι της άλλης εθνικής κοινότητας και όχι οι πολίτες της Ελλάδας ή της Τουρκίας από την απέναντι πλευρά της θάλασσας.  Αυτό είναι ένα από τα βασικά σημεία που είχα θίξει στις 5 Μαΐου.  Είναι ζωτικής σημασίας γιατί διαφορετικά, όλες οι προοπτικές αλλάζουν, καταλήγει το σχόλιο.

 

 

Εφημερίδα.: Norrköpings Tidningar, 10.05.04 (Σουηδία)

Τίτλος: «Μην αποσιωπάτε το θέμα της Τουρκίας»

Από: Lennart  Sacrédeus, Ευρωβουλευτής

 

 Η σουηδική εφημερίδα Norrköpings Tidningar (10.05.04) δημοσίευσε εκτενές άρθρο του Ευρωβουλευτή κ. Lennart Sacrédeus (Χριστιανοδημοκράτης) με τίτλο «Μην αποσιωπάτε το θέμα της Τουρκίας».

 Στο άρθρο του ο κ. Sacrédeus επισημαίνει μεταξύ άλλων τα εξής:

 «Κατά τη διάρκεια των πέντε μου χρόνων στην Επιτροπή του Ευρωκοινοβουλίου για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αναγκάστηκα, δυστυχώς, να αναφερθώ σε αυτονόητα πράγματα, όπως το ότι χώρες της ΕΕ δεν καταλαμβάνουν η μια την άλλη και δεν το αρνούνται αν διέπραξαν γενοκτονία.

 Είναι φανερό ότι η πλειοψηφία των αρχηγών των κυβερνήσεων της ΕΕ δεν θεωρεί ότι αυτές οι αρχές αφορούν την Τουρκία, χώρα που είναι υποψήφιο μέλος της ΕΕ από το 1999. Η σιωπή είναι παντελής για τη στρατιωτική κατοχή, εδώ και 30 χρόνια, του περισσότερου από το 37 τοις εκατό του εδάφους της Κύπρου, η οποία είναι χώρα-μέλος της ΕΕ. Το ίδιο σιωπηλοί είναι οι ηγέτες της ΕΕ για το ότι η Τουρκία συνεχίζει να αρνείται τη γενοκτονία των χριστιανικών μειονοτήτων, των Αρμενίων και των Συριανών-Ασυρίων-Καλδέρων το 1915-1918 που στοίχισε τη ζωή σε 1.5 εκ.

 Το λυπηρό είναι ότι η ηγεσία της ΕΕ δεν τολμά να κάνει παρατήρηση γι’ αυτό. Στην περίπτωση που η Τουρκία, η οποία είναι δύναμη κατοχής και αρνείται ότι διέπραξε γενοκτονία, μπορέσει να αρχίσει ενταξιακές διαπραγματεύσεις, τότε τορπιλίζεται η EE ως οικοδόμημα ειρήνης.

 Στο Κυπριακό, από τότε που έγινε το δημοψήφισμα, όλη η ευθύνη αποδίδεται στους Ε/Κ, γιατί εμπόδισαν την επανένωση του νησιού και όχι στην τουρκική στρατιωτική παρουσία που είναι δύναμη κατοχής. Αυτήν την εικόνα έδωσαν τα ΗΕ, η ΕΕ και τα ΜΜΕ. Πάνω σε ποια ηθική βάση στηρίζεται η διεθνής υποστήριξη του Σχεδίου Ανάν;

 Στο Σχέδιο, οι δυνάμεις κατοχής της Τουρκίας μειώνονται σταδιακά και επιτρέπεται να παραμείνουν για απεριόριστο χρόνο. Στην Τουρκία συνεχίζει να δίνεται το δικαίωμα να επεμβαίνει μονομερώς στρατιωτικά στο νησί. Η 30χρονη τουρκική κατοχή της Κύπρου θα συνεχιστεί αφού η χώρα θα διαιρεθεί σε δύο ζώνες/συνιστώντα κράτη, ένα για κάθε κοινότητα. Η πραγματική κατοχή μειώνεται από το 37 τοις εκατό που είναι σήμερα στο 28.5 τοις εκατό του εδάφους του νησιού.

 Μια μεγάλη πλειοψηφία των 115.000 - 120.000 εποίκων από την ηπειρωτική Τουρκία δεν χρειάζεται να πάει πίσω, αλλά της επιτρέπεται να παραμείνει στην Κύπρο. Αντιθέτως επιτρέπεται μόνο στους μισούς από τους Ε/Κ πρόσφυγες να επιστρέψουν στο βόρειο μέρος, μόνο το ένα τρίτο από αυτούς στα σπίτια που τους πήραν το 1974. Στους υπόλοιπους προσφέρεται οικονομικό αντάλλαγμα υπό μορφή ομολογιών, οι οποίες μπορούν να εξαργυρωθούν, σε μια άγνωστη τιμή, σε 20 - 25 χρόνια. Στην ουσία αυτό σημαίνει ότι η κατοχή είναι επικερδής, η απαλλοτρίωση της περιουσίας γίνεται μόνιμη και τη μικρή οικονομική αποζημίωση που θα δοθεί θα την χαρούν μόνο τα παιδιά των προσφύγων.

 Υπό το φως αυτών των δεδομένων η απόρριψη του Σχεδίου των ΗΕ από τους Ε/Κ δεν φαίνεται παράλογη. Ούτε οι ηγέτες της ΕΕ θα έπρεπε φέτος να ανταμείψουν μια δύναμη κατοχής που αρνείται ότι διέπραξε γενοκτονία, την Τουρκία, με μια ημερομηνία έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Θα ήταν σαν να αποκρύβει κάποιος ζωτικής σημασίας αρχές της ευρωπαϊκής συνεργασίας. Γι’ αυτό δεν πρέπει και το θέμα της Τουρκίας να αποσιωπάται στην προεκλογική εκστρατεία.»

 

 

 

http://antibaro.gr